Heeft er nog iemand fut in de benen aan het einde van deze overvolle festivalzomer? Hopelijk wel, want het Gentse Compro Oro sleurt ons op zijn vijfde album Buy The Dip de dansvloer op. Al is het geen gedoe met vodka-Red Bulls en ontblote torso’s, maar eerder met vreemd vuurwater uit de jungle en kletterende geraamtes. Welkom in ’s werelds meest illustere disco.
‘Less ethno- and more technology!’ Het zou zo de slogan van een of andere tech-obsessed nerd uit Silicon Valley kunnen zijn, maar neen, het is de leuze van het Gentse groovejazzcollectief Compro Oro op hun vijfde album Buy The Dip. Ze verdienden al hun strepen in de net-niet-mainstreamlagen van de vaderlandse muziekscene met uiterst filmisch klinkende visitekaartjes uit onder andere Mogadishu en Istanbul: TripAdvisor voor de gehoorgang. Waar ze precies uithingen bij het maken van deze plaat is minder duidelijk, maar bij de deur is het alvast niet. Met deze bonte mengeling aan souvenirs besloten ze het over een compleet andere boeg te gooien en een technoplaat te maken. Het soort van de pot gerukte beslissingen waar wij van houden.
Hoe anders dit dan klinkt? Wel, ze hebben niet gelogen: op opener “Ben-Hur” worden we op spookachtige marimbatonen een zweterige kelder binnengeleid waar we meteen getrakteerd worden op de beloofde pompende beats. Al moet u zich hier geen Ibizatoestanden bij voorstellen. Er wordt nog steeds gegoocheld met de vertrouwde ingrediënten: geregeld horen we echo’s van Afrikaanse ritmes of spaghettiwesternachtige blues. Er worden ook weer verhalen verteld doorheen de plaat. Zo ontspoort het eerste nummer alsof de dj plots een beroerte heeft gekregen en over zijn wankele discobar ineenstuikt.
En zo blijft de plaat verhalen vertellen vanuit deze bizarre zaal. Sommige nummers roepen weer dat mistige westernsfeertje op, zoals “The Lower 9th” of “Solstice”, iets wat we eerder hoorden bij groepen als Dans Dans of Stavroz. Vriendjes, toevallig? Meer macabere kermisriedels zijn dan weer te horen op “Bitcoins” – veel gepruld met de random word generator? – of “Lament”. Hierna passeert “Karsilama”, een nummer met twee gezichten: eerst weer dat trage, dreigende. Wie weet wat voor onguur gespuis waadt er zoal rond op deze dansvloer? Dan volgt een machtig aanzwellende outro die naar onze mening net iets te vroeg afgebroken wordt om de totale climax te bereiken. De manie had gerust nog wat dieper in ons brein geboord mogen worden. Vervolgens nog even een grofgebekt Brits klinkend robbertje genaamd “Dungeon”, en we waggelen deze onbestemde keet buiten op “Kayak”. In de verte horen onze fluitende oren de blikken tonen van de laatste beats weerkaatsend op de kale dansvloer, terwijl de conciërge al aan het dweilen is. Tijd om terug te keren naar de realiteit.
Compro Oro neemt ons op zijn vijfde album dus zeker en vast mee op een spannende trip. Ja, weer een ander universum, al is het er wel een met vele herkenbare planeten. Bovendien is de groep getalenteerd genoeg om zijn muzikaal ruimteschip ook in deze constellatie te laten overleven. Houston, we had a great time.
