Het universum van Gorillaz is weer wat groter geworden. Amper een jaar na Humanz komt de band alweer met een opvolger, die vertrouwd klinkt en nogal wat gelijkenissen vertoont met een album uit het verleden.
The Now Now kwam ongeveer tot stand zoals The Fall uit 2011, als een soloplaat (min of meer) van Damon Albarn — of 2D, met de hoed van Gorillaz op — die werd gemaakt tijdens de tour van het voorgaande album, Humanz uit 2017 in dit geval. En net als The Fall is dit album opnieuw een weinig memorabel werkstuk geworden. Misschien heeft hij wel een therapeut die erop aandrong, maar voor de modale luisteraar biedt The Now Now weinig opwindends.
The Now Now is een beetje een introvert en weemoedig album, maar start allerminst zo: het is van de outro van “99 Luftballons” geleden dat een noot nog zo luchtig en frivool het luchtruim koos als bij het begin van “Humility”, waarin Albarn de hulp krijgt van jazzgitarist George Benson. Dansbaarder wordt het niet op deze plaat en het nummer ruikt bovendien harder naar de zomer dan zonnecrème en barbecue.
“Tranz” krijgt de vastgeroeste heupen uit balans met schaamteloze 80’s synthpop van het zuiverste soort en een drumcomputer die mogelijk geleend, dan wel gestolen is van Dave Gahan. Ook “Lake Zurich” parkeert in hetzelfde decennium en had net zo goed de titeltrack van een Duitse politieserie kunnen zijn – oké, zij het dan een vrij hippe politieserie.
Een tijdelijke vlaag van urgentie wordt door “Hollywood” gejaagd als een stier door Pamplona, met Snoop Dogg en Jamie Principle mee achter het stuur. Vooral die eerste deelt een welgekomen zweepslag uit terwijl hij met veel cool declameert “Wake it and bake / I put the cake on the plate / Jealousy and me? Oh, we’re making the day” en een gutsende beat achter zich aankrijgt.
Maar verder is het allemaal iets te veel gezapigheid troef. Te vaak horen we een Albarn die contemplatief de wereld in verandering toezucht, zoals in “Sorcererz”: “Hey / What is this droning, I hear it, there? / Over on me” en “Everybody hold on / Everybody hold on to your inner visions”. Adrenaline verhogend is het allemaal niet en de meerwaardezoeker heeft dan ook wat graafwerk om op dit album iets te ontdekken wat een reden is om er binnen pakweg een jaar nog eens naar terug te grijpen.
Soms leunt het materiaal dichter aan bij solowerk van Damon Albarn dan bij de muziek die we kennen van Gorillaz. “Idaho” is zo’n niemendalletje van een nummer dat zomaar op Everyday Robots had kunnen staan, met een soort kinderlijke oprechtheid die we dan weer wel kunnen smaken: “Idaho, Idaho / There’s a beauty on the road / And everyday I look out of the bus / Silver linings getting lost”. Ook “Magic City” leunt aan bij het eerdere solowerk.
Waar Humanz nog ten onder ging door een teveel aan ambitie, met een dubbeldekker aan gastbijdrages en muzikale parachutesprongen, is The Now Now een beetje te bescheiden en in zichzelf gekeerd om te overtuigen. Is het dan nooit goed voor dat Statler-en-Waldorf-clubje van enola? Wel, een toeristenezeltje weet ook zijn weg, maar het is toch jammer dat het niet eens van het pad afwijkt of eens een spurtje trekt.
