Kamasi Washington :: Harmony Of Difference EP

Ga er maar aan staan. Na je debuutalbum word je meteen uitgeroepen tot de heiland van de jazz. Waarmee moet je daarna dan op de proppen komen?

Dat debuutalbum van Kamasi Washington, het toepasselijk getitelde The Epic, was dan ook een bijna overdreven ambitieuze driedubbelaar die een groter, omvattend verhaal probeerde te vertellen. Tel daarbij nog dat de saxofonist meespeelde op platen van hip volk als Kendrick Lamar en Flying Lotus en het aantal hyperbolen in de pers was niet bij te houden. Hij was dan wel niet de grote vernieuwer van de jazz die sommigen in hem zagen, maar dat debuut was desalniettemin een van de zeldzame gevallen waar de realiteit gelijke tred hield met de hype. Het album waar Washington jaren aan gewerkt had was een grandioze symbiose van enkele decennia jazz, met daar een scheut soul, funk en r&b bij gekapt. Washington, met zijn imposant figuur en excentrieke kleding, sowieso een opvallende verschijning, zorgde er wel voor dat heel wat mensen voor de eerste maal kennis maakten met jazz.

Na zo’n bejubeld debuut zijn de verwachtingen voor een opvolger uiteraard hooggespannen. Misschien om die druk wat van zich af te schudden komt Kamasi Washington nu niet met een volwaardige langspeler, maar met een EP op de proppen. Als ware het om te zeggen dat dit maar een tussendoortje is en zodoende de verwachtingen te temperen, niet de “langverwachte moeilijke tweede”. Al mag dat met een korreltje zout genomen worden, want met zijn ongeveer 32 minuten duurt deze EP bijna even lang als pakweg John Coltranes A Love Supreme.

Harmony Of Difference werd door Washington geschreven naar aanleiding van een expo tijdens de Whitney Biënnale in het gelijknamige museum in New York waar het gebracht werd samen met een film van de Spaanse regisseur A.G. Rojas en schilderijen van zijn zus Amani Washington. Het was zijn manier om uiting te geven aan de verscheurdheid tussen de rassen in de Verenigde Staten en tegelijk om uiting te geven van zijn hoop om de verschillende rassen echt met elkaar in contact te brengen en zo een hogere harmonie te vinden. Een boodschap die op dit moment brandend actueel is maar verder weg lijkt dan tevoren.

Het album valt uiteen in twee delen. Het eerste bestaat uit vijf kortere stukken die in elkaar overlopen. Die variëren van dromerige, bijna etherische jazz (“Desire”), tot uitbundige stukken waar de instrumenten bijna over elkaar struikelen (“Humility”). Hoewel de muziek af en toe wat te dicht aanschurkt tegen risicoloze gladde jazz, krijgen we op andere momenten ritmes die lekker chaotisch tegen elkaar opbotsen (“Integrity”) of een heerlijk golvend samenspel van saxofoon en piano opleveren (“Perspective”). Het tweede deel bestaat uit het meer dan dertien minuten durende “Truth” waarin elementen uit de kortere stukken worden hernomen en die uitmondt in een climax van hoop, een organisch aan elkaar gebreid lappendeken van emoties dat heen en weer slingert tussen uitbundige showelementen en introspectieve contemplaties.

Met Harmony Of Difference zorgt Kamasi Washington zeker niet voor een radicale omslag in vergelijking met zijn debuut. Het is dan misschien wel een stoplap in afwachting van zijn volwaardige tweede album, maar tegelijk toont het ook dat Washington een talent heeft om jazz te brengen die een groter publiek weet te bereiken, maar ook een boodschap brengt. Het is muziek waar de goesting langs alle kanten van afstraalt. Dat er af en toe misschien wat te weinig stoorzenders in verwerkt worden is een euvel dat we er met plezier bijnemen. Per slot van rekening heeft hij de lat met The Epic zelf zo hoog gelegd. Want op zijn beste momenten toont Kamasi Washington ook hier dat we met hem nog lang niet klaar zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =