Godspeed You! Black Emperor :: Luciferian Towers

“Hoeveel ga je hem geven?” Sinds enola het scoresysteem invoerde, is dat dé vraag die de ene recensent al eens kwansuis de andere vraagt. Jaloers dat bedoelde plaat in diens bakje is terechtgekomen, natuurlijk, maar ook nieuwsgierig. “Een zeven” zeg je dan. “Of zoiets.” Niets mis met die nieuwe Godspeed You! Black Emperor, immers. Je weet ondertussen wat je kunt verwachten, en dat krijgen we ook op deze derde plaat sinds de comeback.

Zelfs de structuur is tegenwoordig uniform: twee grote, meerdelige stukken worden afgewisseld met twee kleinere “interludes”. De tijd van de eindeloze platen ligt achter ons, alsof het Canadese collectief eindelijk een manier heeft gevonden om zijn epiek verteerbaar te brengen: niet te veel in één keer, een Game Of Thrones-seizoen met minder, maar langere afleveringen.

Luciferian Towers wijkt niet van die nieuwe formule af, met een openend “Undoing A Luciferian Towers” waarin voor het eerst blazers worden binnengehaald. Doet deugd, zo’n klein nieuw kleurtje in het palet. De sfeer is statig atonaal, een begrafenismars om de Apocalyps in te luiden. De drums geven het tempo aan — niet te snel, niét té snél — op de achtergrond giert de wind door de takken, de gitaren stapelen op maar vermijden een climax. Dat zou te gemakkelijk zijn. Het is nog maar het begin.

“Bosses Hang” — goeie titel — is zo mogelijk nog meer Godspeed zoals te verwachten en voorzien. Sophie Trudeau laat haar strijkstok over de snaren glijden, pas anderhalve minuut later mag de rest écht meedoen. De viool mag nu van die dalende lijnen spelen, nieuwe drummer Timothy Herzog blijkt een slavendrijver die tegen “Pt. II” de gitaren in de nek hijgt. Nog een deel later zal het dan toch culmineren in een imponerende finale waarin die typische vertraging wordt ingebouwd. Alsof alles in slow motion rond ons instort en de hemel openscheurt. Hoezo dramatisch?

Het elegisch, vioolgedreven lamento “Fam/Famine” verder begint “Anthem For No State” als een sprookje van Disney. De viool is een echte viool, de sfeer is er een van hertjes en konijntjes in het bos. Dat is natuurlijk een mopje. Dit is nog altijd Godspeed You! Black Emperor, een band die de wereld zo vrolijk tegemoet ziet, dat de aankondiging van Luciferian Towers eindigde met een heuse eisenbundel die vroeg om “An end to foreign invasion. An end to borders. The total dismantling of the prison–industrial complex. Healthcare, housing, food and water acknowledged as an inalienable human right. The expert fuckers who broke this world never get to speak again. NO EXPORT TO ISRAEL”. Lijkt ons helemaal redelijk, maar voor alle zekerheid zet “Anthem For No State” het nog eens kracht bij.

De diertjes zijn beestenbos al lang ontvlucht, maar dat was misschien niet helemaal nodig. Dat sirene-achtig geluid dat “Pt. III” inluidt is dat van de cavalerie die met stampende voeten binnenvalt. Alle slechts is meteen weggejaagd, en wat overblijft is het mooiste nummer dat Godspeed You! Black Emperor ooit schreef. Met één van de sterkste melodieën die het ooit schreef, brengen de muzikanten het stuk naar een eindpunt waar triomfantelijke blazers en een daar nog boven uit torenende viool hun sierlijkste bewegingen laten horen met een gemak dat toetert “dit doen we elke dag”. Ook dat klopt alweer; nieuw is het niet.

Hoeveel we dus geven? Zeventje: goeie Godspeed alweer, maar net niet verrassend genoeg. Ook een goeie formule is en blijft een formule.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + zes =