Ho99o9 :: United States Of Horror

Het eerste full album van de opgefokte livecombo Ho99o9 is een “cocktail maisonneke” geworden van hardcore punk, hardcore rap en een psychopatische weerzin tegen alles en iedereen. Nergens uitermate origineel, maar desalniettemin leuk voor de circle mosher die (hopelijk) nog in uw oude knoken huist.

Twee jaar geleden had de Pukkelpop-organisatie het geweldige idee opgevat om tijdens het festival Classic Album Sunday-sessies te organiseren. Deze vonden plaats in de nabijgelegen pastorij, waar bezieler Colleen “Cosmo” Murphy in iedere sessie een gast uitnodigde om een klassiek album te bespreken en het te beluisteren op een high end audiosysteem. Het was daar dat Ho99o9 op de radar verscheen, toen ze Bad Brains’ I Against I kwamen voorstellen.

De twee opzichtige afropunkers — voorzien van blauwe dreads, Muay Thai-shorts, spikes en visnetshirts — kwamen ogenschijnlijk net uit bed en gaven geen enkele blijk van de explosiviteit die in hen opborrelt wanneer ze een podium opstappen. Maar wanneer ze even later de Castello sloopten, hield het allemaal steek. Hun optreden bevatte dezelfde nuances als een steekpartij met een roestige schroevendraaier en het deed evenveel pijn. Hun nummers hadden een gemiddelde speelduur van tussen de dertig en de negentig seconden en de heren wilden in die tijd zoveel mogelijk collateral damage veroorzaken. En wanneer the OGM je bang wou maken, dan wás je ook bang. Ho99o9 live is immers een oerkracht, krankzinniger en atletischer dan de meeste van zijn tijdsgenoten.

Daardoor worden ze wel eens een cultfenomeen genoemd, of een band die je minstens een keer gezien moet hebben. Dat je er ook platen van in huis moet halen, is een minder voorkomend advies. Ho99o9 vermengt de furie van Bad Brains met het horrorimago van The Misfits en de oorverdovende bassen van The Prodigy. Het is muziek die per definitie werkt in een livesetting, maar doet het dat ook in de woonkamer? United States Of Horror, hun eerste full album, geeft geen onverdeeld positief antwoord op die vraag, al zorgt een geïmplementeerde hiphopkoers voor meer variatie dan de setlists.

In interviews geeft Eaddy wel eens te kennen dat zijn interesse voor muziek startte bij de hardcore rap van DMX en die invloed is hoorbaar in “United States Of Horror”. Als een losse interpretatie van “Ruff Ryders Anthem” maakt de titeltrack gebruik van dezelfde (bijna fysieke) braggadocio en handjes-in-de-lucht retoriek. Van “Money Machine” gaat er een hijgerige opdringerigheid uit die herinnert aan het vroege D12 (“I Shit On You”). Het moge duidelijk zijn dat dit alles de diepgang niet bevordert, maar het past binnen het creepy imago dat Ho99o9 probeert uit te dragen. Met z’n lome, mumble raps en tergende beat is “Hydrolics” op zijn beurt dan weer verder verwijderd van de huisstijl. Verder wordt ook het meest overbodige euvel uit de rapmuziek bovengehaald: de interlude. Hoe het mogelijk is dat er nog steeds heil gezien wordt in het nodeloos onderbreken van de muzikale flow van je album, het valt amper te begrijpen.

Maar in de kern hebben we uiteraard te maken met een punkband. Ongepolijste chaos is ook op United States Of Horror het hoogste goed, waarbij nummers als “Street Power” en “City Rejects” bevestigen wat de Classic Album Sundays op Pukkelpop hadden aangegeven: dat Eaddy en the OGM heel erg goed naar Bad Brains hebben geluisterd. “Face Tatt” is wellicht het meest indrukwekkende moment. Ondersteund door opgefokte electropunk bassen ontvlammen de vocalisten in een tomeloze, antisociale razernij. Het nummer benadert de podiumervaring van Ho99o9 het meest en legt daardoor tegelijkertijd de vinger op de wonde: de rest van het album doet dat te weinig. Desalniettemin heeft Ho99o9 een paar nieuwe meebrullers om de zomerfestivals mee aan te doen en meer moet dat eigenlijk niet zijn.

Ho99o9 speelt op zaterdag 19 augustus op Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − zes =