Why? :: Moh Lhean

Stond Why? ooit nog synoniem voor de avanthopper van cLOUDDEAD, dan veranderde dat voorgoed toen Yoni “Why?” Wolf besloot zijn pseudoniem om te vormen tot bandnaam. Met de albums Elephant Eyelash en Alopecia wisten Wolf en kompanen een intrigerende kruising van rock, hiphop en pop te maken, waarna op de twee opvolgers (Eskimo Snow en Mumps, Etc.) meer van hetzelfde geserveerd werd, maar dan minder boeiend en uitdagend.

Na vijf jaar radiostilte — de ep Golden Ticket uit 2013 niet meegerekend — is Why? opnieuw van de partij en hoewel er qua geluid of aanpak weinig tot niets is veranderd, sluit Moh Lhean netjes aan bij de eerste twee platen op vlak van urgentie. Want waar in het bijzonder Mumps, Etc. vooral moe en ongeïnspireerd klonk, bewijst Why? met Moh Lhean dat het geluid van de band in al zijn genreoverschrijdende (of is het negerende?) aanpak nog steeds perfect een jolig gevoel voor zelfspot en -relativering kan koppelen aan een frisse neus voor popgevoeligheid en vlotte melodieën. Dat het hele album op nauwelijks boven de dertig minuten afklokt, is een troef op zichzelf, want het is nog maar de vraag of de eclectische aanpak van Why? een langere rit dragelijk zou maken, dan wel iets zou bijdragen.

Een vroeg hoogtepunt op Moh Lhean is zonder twijfel de popsong “Easy”, die is opgebouwd rond een eenvoudige piano-/keyboardlijn waarboven frontman Yoni Wolf zijn kenmerkende nasale stem drapeert (die trouwens opvallend helder klinkt). Typerend voor de band is niet alleen de eerder ironische tekst (“Always tinged in sadness/Like an elephant in a tent show/In sync with a song as the credits roll”), maar ook dat het nummer gevolgd wordt door gejoel en handgeklap in “January February March”, waarna in “One Mississipi” fantoompijn als uitgangspunt wordt genomen (“To not focus on the/Limb that’s missing/With the damn/Phantom thing itching/Is a difficult mission”). Op muzikaal vlak verkent het nummer alle genres: het start als een avanthopsong, waarna het overschakelt op een mix van slackerrock en hiphop, om tot slot met enig gefluit en vrolijk gestuiter richting uitgang te huppelen.

Meer poprock valt te halen bij het fijne “This Ole King”, dat niet alleen de plaat opent, maar ook zonder gêne duidelijk maakt dat ook psychedelica tot het kleurenpalet van het album hoort. Vlotjes gaat de song over in het zo mogelijk nog poppyer klinkende “Proactive Evolution”, waarna “Easy” de hattrick afmaakt. Hoewel deze drie nummers zonder meer uit eenzelfde popvaatje tappen, weten ze zich toch van elkaar te onderscheiden in hun afwerking. Daarnaast kan je nauwelijks naast de hiphopinvloed kijken die telkens op een andere manier gebruikt wordt. Het korte instrumentale, dromerige “The Loging Is All” maakt de brug van “One Mississipi” naar “George Washington”, dat in zijn eerste zanglijn meteen naar het nummer verwijst (“I wrote a song called “The Longing Is All””).

Is pop nog steeds geen scheldwoord op deze langspeler, dan mag er wel bij vermeld worden dat de tweede helft nog veel meer de hiphopkaart trekt. Een keuze die nog duidelijker naar voor komt in “The Water”, dat weliswaar de nodige ruimte biedt aan dromerige gitaren en uitwaaierende zang, maar toch de ondersteunende hiphopbeat nergens verloochent. Het is evenwel een uitstap van korte duur als het van het niet definieerbare “Consequence Of Nonaction” afhangt, want enerzijds lijkt het nummer zich te hullen in een singer-songwriterstemming, maar anderzijds kiest het voor een pompende drum, occasioneel meerstemmig gezang en ander ongein. Jammer genoeg lijkt het meer ideeën te bevatten dan strikt noodzakelijk, waardoor het finaal nergens heen gaat. Het is jammer dat het album in mineur dreigt te eindigen, want ook het afsluitende “The Barely Blur”, een nukkige popsong, haalt nergens het niveau van de vorige tracks.

Toen Why? vijf jaar geleden al dan niet bewust een soort pauze inlaste, leek de band met nauwelijks vier platen zijn kruit definitief te hebben verschoten. De eigenzinnige mix van rock, hiphop, pop, psychedelica en subtiele avant-garde zorgde weliswaar voor een heel uniek geluid, maar was ook enorm afhankelijk van de uitvoering en de sterkte van de songs op zich. Na twee indrukwekkende albums klonk dan ook al een vermoeidheid en futloosheid door die het hele uitgangspunt op de schop nam. Met Moh Lhean toont Why? aan dat de groep nog steeds een eigenzinnig pad bewandelt en zoekt het gezelschap aansluiting bij de eerste twee (band)albums (Oaklandazulasylum is per slot van rekening een soloplaat van Wolf). Hoewel Moh Lhean allesbehalve lang duurt, werkt dit vooral in het voordeel van de plaat zelf. Why? beseft dat hun “sound” pas echt werkt met sterke songs en daar is hier geen gebrek aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − twaalf =