Why? + Serengeti

What
the flip?!
Bij onze intrede in de alom geliefde Orangerie,
achterin de botanische tuinen van Brussel, stootten wij toch wel
niet op een tribune vol zitplaatsen, zeker? Nog nooit gezien.
Hebben ze dat daar al lang? Soit, zulke aardse details zijn in
feite louter bijzaak als men naar een optreden van ‘s werelds meest
tegendraadse hiphopgroep gaat kijken. Belangrijker was allicht dat
Why? van zinnens was om het hele optreden te spelen met niets dan
akoestische instrumenten: een vleugelpiano, een basgitaar, wat
spaarzame percussie en een effectpedaaltje links of rechts, anders
niets. En dat met zitplaatsen. Een mens zou bijna gaan geloven dat
hij bij een optreden van Burt Bacharach was beland.

Niets bleek echter minder waar toen anticon.-artiest
Serengeti het podium besteeg. Afijn, niet dat wij
zijn intrede gezien hebben; door een fortuinlijke speling
van het lot, kwamen wij pas halverwege zijn set toe. Kregen wij
toen te horen: faux Gil Scott-Heron rip-offs met
blokfluitsolo’s, lyrics die Kaye Styles nog niet in zijn
mindere nummers zou durven stoppen en een confronterende
les over de valkuilen bij het beoefenen van spoken word. Fletse
pianoriedeltjes trachtten nog te verhullen dat Serengeti vooral
handelaar is in gebakken lucht en enkel profeet binnen de gesloten
muren van zijn eigen badkamer. Tevergeefs.

Yoni Wolf heeft gelukkig alles wat bij zijn labelgenoot jammerlijk
mankeerde: oor voor melodie en opbouw, natuurlijk charisma, en een
spitant gevoel voor humor. Why? miste zijn entree
dan ook niet en met ‘The Hollows’ werd het publiek meteen
gerustgesteld: de spaarzame set-up is ontegensprekelijk
raar, maar de familie Wolf komt ermee weg. De set werd
voorts voornamelijk opgevuld met nagelnieuw materiaal dat een puike
indruk naliet: spitsvondige, ironische lyrics botsen heen en weer
tegen de onverwachte tempowisselingen en beloofden een terugkeer
naar hun hors-d’oeuvre ‘Alopecia’.

Why? had er duidelijk zin in – het akoestische bleek een
welgekomen change of pace voor de heren, en het nieuwste
lid van de groep, missus Josiah Wolf, kan duidelijk nog
niet helemaal geloven dat ze mee op het podium staat in
plaats van ervoor. De conceptavond bleef dan wel een beetje plakken
op het niveau “geslaagd experiment” – in gewone bezetting klinken
de nummers ontegensprekelijk sterker – maar tegelijk belicht het de
kracht van Why?, dat nog maar eens bevestigt noch een indiegroep
noch een posse hiphoppers te zijn.

Nu en dan betrad de groep het domein van de kamerpop (bandjes als
My Brightest Diamond loerden nu en dan om de hoek), dan weer dat
van de soul (ook hier was Gil Scott-Heron nooit ver weg) en veel
vaker dan je zou denken dat van de freak folk: de valse samenzang
herinnerde meermaals aan Devendra Banhart of CocoRosie. Soms deed
Why? zelfs denken aan eels, met zijn eenvoudige pianolijntjes,
depressieve maar ironische lyrics en neiging tot spoken
word
. De lijm die dat alles samenhoudt, is Yoni Wolf: een
frontman die vanavond bewees ook écht grappig te zijn in zijn
summiere bindteksten.

De “Why? Acoustic Piano Tour” klinkt nog altijd als een vergezocht
idee, een folietje van de bandleden die eens wat anders wilden;
iets dat Sufjan Stevens wel eens zou willen uitproberen op een
druilerige zondagmiddag, of zo. Maar Why? maakt er het beste van,
geeft enkele mooie interpretaties van de kleppers uit ‘Alopecia’,
zorgt hier en daar voor een écht indrukwekkend moment, en doet met
het nieuwe materiaal alleen maar het beste verhopen. Een niet
geheel legendarisch, maar wel aangenaam verrassend unicum, deze
avond.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 4 =