Tien jaar geleden was er de liefdesbreuk die Jens Lekmans leven helemaal overhoop haalde. Vijf jaar geleden bracht hij de plaat I Know What Love Isn’t uit waarop hij dat verwerkte. Tot overmaat van ramp verkocht die slecht. De tour werd een lijdensweg met vaak halfvolle zaken als tussenstops en de mensen die er waren, wilden de hits horen in plaats van die donkere, intrieste songs. Vervolgens liet zijn gezondheid het afweten en werd hij gewurgd door onzekerheid. Geen wonder dat Lekman zelf het centrale thema op deze comebackplaat samenvat als: “dancing the darkness away”.
Dat is trouwens altijd al het handelsmerk van Lekman op zijn best geweest: de teksten over zijn sociaal onaangepaste zelf die beroemdheden stalkt (“Kirsten Dunst”), zich letterlijk in de vingers snijdt bij een zeldzaam puur liefdevol moment (“Your Arms Around Me”) of die zich aanbiedt om op het huwelijksfeest van zijn ware liefde te komen zingen (“If You Ever Need A Stranger”). Die songs gingen hand in hand met olijke, foute muziek die op elke “Love Boat” ter wereld weerklinkt. Lekmans platen smaken naar het leven tout court: bitterzoet.
Op zijn vorige album ontbrak het zoete. Dat is nu helemaal terug op Life Will See You Now dat vanaf de eerste minuut weer bulkt van de samples, klanken en melodieën uit vinylplaten die op de lokale rommelmarkt te vinden zijn tussen kandelaars, Wii-spelletjes en postuurtjes. In “Evening Prayer” wordt het verhaal van een vriend die zijn tumor in 3D laat printen op discomuziek gezet, terwijl Lekman geen houding tegenover hem weet in te nemen omdat hij de band tussen hen niet goed kan inschatten. In het zuiders klinkende “What’s That Perfume That You Wear” brengt de geur van een parfum Lekman terug naar een pijnlijk afgelopen relatie.
Van hetzelfde laken een pak in “Wedding In Finistère”, muzikaal een guilty pleasure op een cruiseschip, maar tekstueel een pareltje over een twijfelende bruid die haar gevoel beschrijft als “A five-year-old watching the ten-year-olds shoplifting / Ten-year-old watching the fifteen-year-olds French kissing / Fifteen-year-old watching the twenty-year-olds chain-smoking / Twenty-year-old watching the thirty-year-olds vanishing.” Lekmans antwoord: “Marry and regret it / Don’t marry, regret it too / Whether you marry or you don’t / Either way you’ll wish you hadn’t”.
Maar ook nu weer wordt het geen “trucje”. Twee muzikaal rustigere, oermelancholische nummers tekenen voor twee hoogtepunten: “Our First Fight” schetst een aandoenlijk tafereeltje van een pril koppel dat elkaars kleine kantjes begint te ontdekken, met een gitaartje dat het nummer in uw hart beitelt. In “Postcard #17” duikt hij in de angsten en onzekerheid die zijn writer’s block een paar jaar eerder veroorzaakten: “What am I so scared of? What’s the worst that could happen?”
De titel van deze plaat verwijst naar het beeld dat Lekman van de personages in zijn songs heeft: mensen die heen en weer schuifelen op een stoel in de wachtkamer van het leven, tot een verpleegster de deur opent en zegt dat ze binnen mogen: “Life will see you now”. Het is een van de boeiendste fases in het leven om over te schrijven en Lekman slaagt er met de juiste mix van empathie en sarcasme in daarover een pakkende plaat te maken die de juiste noten vindt op de emotionele notenbalk. Als een knipoog met een traan. Life Will See You Now bevestigt dat die muzikale knipoog vet mag zijn. Lekmans universum is het leven zoals het zou moeten zijn.
