Exploded View :: Exploded View

Jaja, we zijn er wat laat mee (en dat concert in Het Bos is ook al even geleden), maar voor het jaar helemaal voorbij is, willen we toch nog even dit uitmuntende debuut van Exploded View opdringen. Reeds geruime tijd vaste klant in de cd-lade en dat al nog even zo blijven. Pop zoals wij dat graag horen: mysterieus, een tikkeltje ranzig, en met de spanning die bij risico’s horen.

Voor wie nog niet mee is: Exploded View kreeg vorm toen de Brits-Duitse artieste/journaliste Annika Henderson, die eerder al muziek maakte onder de naam Anika, een reeks soloconcerten speelde in Mexico en daar in Amon Melgarejo, Hugo Quezada en Martin Thulin een stel gelijkgezinden vond. Van het een kwam het ander, en voor de vier het goed en wel beseften stonden ze samen in de studio. Het bijzondere is dat ze daarbij mikten op maximale spontaniteit en echtheid (ja, dat is bijzonder). Alles op dit album zou live opgenomen zijn, zonder opsmuk, in een enkele take, met improvisatie als leidend principe. Ongetwijfeld iets dat niet voor elke band weggelegd is, maar als het lukt, en dat is hier zeker het geval, dan leidt het tot een luisterervaring waar geen kostelijk, gepolijst product tegen opgewassen is. Dit is stuff op het scherp van de snede.

Henderson & co. zitten dan ook goed bij Sacred Bones, een label dat de voorbije jaren als geen ander bemiddelt tussen de werelden van rock en avant-garde, en met o.m. Blanck Mass, Föllakzoid, Pop. 1280, Moon Duo en Cult Of Youth een resem opgemerkte artiesten huisvest. Opmerkelijker is misschien nog dat het label vooral ook de kaart trekt van eigenzinnige, vaak grensverleggende vrouwelijke artiesten, zoals Pharmakon, Jenny Hval, Marissa Nadler, en nu dus ook deze Henderson. Het resultaat is ook nu weer een ongemakkelijke paringsdans van uiteenlopende werelden, waarbij wave, pop, minimalisme, postpunk, dub, industrial en andere experimenten voortdurend vechten om dominantie. 11 songs, 39 minuten, en binnen die geheel eigen sound zit er een enorme variatie.

Met die tremologitaar, galm, uitgebeende ritmes en wat rafelige sound is het bij “Lost Illusions” moeilijk om niet meteen aan Clinic te denken. Maar dan komt Henderson erbij, die afstandelijke mantra’s prevelt met tegelijkertijd een enorme seksuele geladenheid. Het is muziek die haast compleet vetvrij is en maximaal inzet op herhaling (“Sell your soul”), waardoor het een aura van exorcisme aanneemt. Vervolgens ben je vertrokken voor een even ongemakkelijke, perverse, repetitieve als filmische trip, die gretig lonkt naar een onstabiele wereld van uitzichtloosheid en desintegratie. Als je Henderson “I’ve seen too many good men crumble” hoort bekennen in “One Too Many”, dan geloof je dat ook.

Elders gaat het er soms wat luchtiger aan toe, ook al is dat vaak schone schijn. “Orlando” is eigenlijk funky pop in de zone tussen Stereolab en Blonde Redhead, maar dan wel gespeeld in een koelmagazijn, terwijl het broeierige minimalisme van “Stand Your Ground” en “Gimme Something” verwant is aan de geladen noir van Portishead (niet geheel onverwacht, aangezien Henderson ooit ingelijfd werd om te zingen bij Beak>).

Het best van al is Exploded View echter als zonder nadenken in een wereld van dissonantie wordt gedoken en de verwantschap opschuift naar notoire genre benders als Suicide, Pere Ubu en The Velvet Underground. “Disco Glove”, waarin gierende effecten een verbond aangaan met een machtige stuwende ritmesectie, is zo opwindend als een espressorush om vier uur ‘s ochtends, in “No More Parties In The Attic” wordt een ziekelijke mars afgelegd in een pompend galeienritme en afsluiter “Killjoy” start als een richtingloze jam, maar groeit vervolgens uit tot iets dat zo had gepast op de eerste Velvet Underground. De schijnbare onverschilligheid van Hendersons wankele zang zal daar zeker voor iets tussen zitten.

Geen idee of het voortbestaan van deze band een haalbare kaart is, maar het valt enkel maar te hopen. Op deze plaat wordt immers een sound en stijl aangesneden die even geworteld als zinderend en avontuurlijk is. Eentje die na een hele reeks draaibeurten nog niets van z’n aantrekkingskracht verloren heeft. Wat niet gezegd kan worden van heel wat andere releases die de komende weken opduiken in die ellendige eindejaarslijstjes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 1 =