Band Of Horses :: Why Are You Ok

Het behoort alweer tot een vervlogen verleden dat Band Of Horses dé kersverse indie-revelatie was. Erg is dat niet. Met Why Are You Ok maken de Amerikanen er zelfs een album over: hoe ze het leven aanvaarden zoals het is. Ironisch genoeg is het een van hun beste platen geworden.

Reeds tien jaar geleden maakte debuut Everything All The Time furore bij Duyster adepten en andere muzikale diepgravers. Het album hield een immense belofte in, maar het daaropvolgende decennium flirtten Bridwel en Co. — een “Co.” die heel wat wissels kende — in toenemende mate met de mainstream. Niet geheel succesvol, want zowel de derde als vierde plaat werden — ondanks sterke momenten op beide — vrij lauw onthaald. De ster van de Seattleites taande en bij fans-van-het-eerste-uur groeide het besef dat de hoge toppen van Everything All The Time wellicht niet meer zouden geschoren worden.

Op zich hoeft zoiets geen drama te betekenen, er zijn wel meer voorbeelden van groepen die het succes van hun debuut nooit evenaarden en toch een lange carrière uitsponnen. Pearl Jam, om in dezelfde stad te blijven. Of The Strokes, in hetzelfde tijdsperk. Horses zelf plaveien dapper door aan de weg, zonder zichtbare zorgen over al dan niet vergane glorie. Op het podium is de band dan ook ontegensprekelijk sterk. Vorig jaar verscheen als staving daarvan een opname van een akoestisch concert in Nashvilles legendarische Ryman Auditorium. Dit jaar werd, voor hun vijfde studioalbum getiteld Why Are You Ok, Jason “Grandaddy” Lytle als producer onder de arm genomen. Het hoeft geen betoog dat dit de nodige verwachtingen schiep. Kunnen de roots-rockers aansluiting vinden bij hun illustere indie-succes, ook al is Bridwell het enige overgebleven bandlid uit die periode?

Twee nummers ver, blijkt dat we geen heuse ommekeer in sound hoeven te verwachten. De roffelende drums, de scheurende gitaren, een goeie wisselwerking tussen up- en downtempo, de samenzang en vooral het kenmerkende stemgeluid van Bridwell worden als vanouds afgekruid met een lichtpikante country-toets. “Listen close wherever you go/Dull times, let’em seep into your bones”, gaat het in het openingsnummer. Het lijkt de proloog te zijn van een gezapige, ongevaarlijke plaat. Ook Solemn Oath vrijwaart een mature groep muzikanten die zonder meer doet waar ze goed in zijn. “Look what I did, I’m happy with it/Aren’t you happy for me?” Uiteraard wel Ben, maar blijdschap levert niet altijd een intrigerend album op.

Gelukkig houdt deze vrijblijvendheid geen stand. “Hag”” en vooral vooruitgeschoven single “Casual Party” zijn muzikaal en tekstueel zonder meer goede songs. “Awful conversation at the casual party/The job, the babble on, the recreational hobbies, oh/No it never stops.” Welke gevestigde dertiger herkent deze glashelder verwoorde situatie niet? Tweede single “In A Drawer” met gastbijdrage van J Mascis, borduurt voort op dezelfde thematiek en zorgt voor een aanstekelijke nineties indiepop flow die het nummer de hoeksteen van de plaat maakt. Verderop blijven vooral het in alcohol gedrenkte “Throw My Mess” en de weemoedigheid van “Barrel House” hangen.

Aanvankelijk doet Why Are You Ok een beetje te makkelijk aan, maar wie dieper graaft ontdekt de schoonheid van zoveel complexloosheid. Tekstueel lijken de nummers steeds dezelfde doorleefde thema’s te behandelen: ouder worden, settelen, de sleur van gevorderde relaties en de toenemende gezapigheid van het bestaan. Maar vooral: de acceptatie van dat alles. Dit maakt vanWhy Are You Ok één van de sterkere Horses albums.

Band op Horses speelt op 26 februari in AB. Op basis van wat dit nieuwe album gokken we op een alweer oerdegelijke doortocht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 − twee =