The Last Shadow Puppets :: Everything You’ve Come To Expect

In 2008 hadden Arctic Monkeys de hemel bestormd met twee onstuimige platen en moesten The Rascals hun volwaardige debuut nog releasen. Twee broekjes waren het, Alex Turner en Miles Kane. Het maakte de impact van dit nevenproject, met zijn in de jaren zestig gedrenkte goudkleurige arrangementen, compleet.

Acht jaar later liggen de kaarten al iets anders. Miles Kane is nog altijd een beetje zoekende, waardoor hij rakelings langs een brokkenparcours scheert, als een soort muzikale Antony Vanden Borre: getalenteerd, maar er geen richting mee uit weten. Met een afstandsbediening die zoek is, vooral in het bijzijn van vrouwelijke journalistes. Maar wat een transformatie heeft Alex Turner in die tijd ondergaan. Dit vertaalde zich vooral in de Monkeys’ laatste, botergeile plaat AM: van broekje met branie tot een van de grootste rocksterren van het moment, van Beatleskapsel naar vetkuif, van de hemel bestormen naar de heupen bespelen.

En dat laat zijn sporen na op deze tweede van The Last Shadow Puppets. Waren ze bij aanvang van dit project geïnspireerd door het album Scott Walker Sings Jacques Brel, dan gaat het er nu een pak moodier aan toe. Dit is geen nevenproject meer van de schrijver van “Brianstorm” of “I Bet You Look Good On The Dancefloor”, maar van “Do I Wanna Know”, van iemand die de pen van Josh Homme zeven jaar geleden vasthield en sindsdien niet echt meer heeft losgelaten. Niet toevallig dat een foto van een dansende Tina Turner in 1969 het in nostalgie dobberende beeld van Brigitte Bardot van de voorganger verdringt. Een wall of sound maakt plaats voor ritme. Geen overdadige strijkers- en blazersarrangementen meer zoals in de titelsong van The Age Of The Understatement.

Ze zijn er nog, die arrangementen van Owen Pallett, maar ze zitten meer verweven in de songs in plaats van erbovenuit te torenen. Ze bepalen meer de mood dan de sound. Liggen wel nog in het verlengde van de voorganger: “Pattern”, dat vooral door de strijkers Serge Gainsbourg de slaapkamer in wenkt en “Sweet Dreams, TN” dat Roy Orbison hierboven even zijn zonnebril van zijn neus zal doen schuiven. Wereldklasse: de knallende opener “Aviation”, waar Miles Kane geen blijf mee wist – dat dus. “Bad Habit” doet dan weer denken aan “I Don’t Like You Anymore”, waarbij de strijkers tegen een schreeuwende Kane aan beuken. Het legt de link met de vorige plaat, waar de drang duidelijker van afspatte – zie ook nummers als “The Chamber” en “In Your Room”.

Op deze plaat heeft de Californische zon, waaronder Turner sinds enkele jaren vertoeft, een grotere impact dan hun helden uit de jaren zestig. Dat laat zich nadrukkelijk horen in het trio “Miracle Aligner”, “Everything You’ve Come To Expect” en “Dracula Teeth”: cruisen in een Cadillac cabrio aan de kustlijn terwijl de zon flirt met de zee. Maar drie zomers later zal wellicht alleen het laatstgenoemde nog op onze autoradio te horen zijn. Everything… klinkt alsof Turner de laatste vijf jaar een aantal songs heeft geschreven om op eender welke plaat van hem te belanden.

Zo hadden “The Element Of Surprise” en “Used To Be My Girl” zomaar op de laatste twee Arctic Monkeys-platen kunnen staan. En Turner drukt ook tekstueel stevig zijn stempel: slotnummer “The Dream Synopsis” is een typische Turnertekst waarin hij mijmert over skireizen met het lief en Kane. Het kan ook minder subtiel, in lijnen als “I ain’t got anything to lick without you, baby” of “Let me know when you want your socks knocking off”, “Where do you want it – your decision” en “Baby, we ought to fuck”. Woorden die Miles Kane de komende tijd best niet buiten hun muzikale context bezigt. Veel subtieler en het slag oneliners waar Turner stilaan een patent op heeft: “Dirtbag ballet by the bins down the alley / As I walk through the Chalet of the shadow of Death en vooral “She’ll jump in the river/You’ll wish you’re the water”. Croonend mikken op de heupen: we weten wat de volgende Arctic Monkeys-plaat brengen zal.

En stilaan ook wat de volgende, en meteen wellicht laatste — Turner ziet de discografie van de Shadow Puppets als een trilogie — plaat brengen zal. Goede zaak dat het pad van de stijloefening van de vorige plaat verlaten is, niemand zit te wachten op een herhalingsoefening. Toch is door het onevenwichtige songmateriaal de verrassing, en bovenal het sprankelende, met het oog op die volgende plaat er wat af. Als het erop is, gaan ze meteen ook over het gros van wat dit jaar wordt uitgebracht. Maar ook voor die andere helft mag (en kan) The Last Shadow Puppets wat meer zijn dan een carrièrelift voor Kane en een luxueus buitenverblijf voor Turner.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vijf =