Iggy Pop :: Post Pop Depression

Het zit er op. Bijna een halve eeuw na het verschijnen van het titelloze debuut van The Stooges ligt het laatste studioalbum Iggy Pop in de winkel. Althans, dat is wat Pop zelf te kennen heeft gegeven. Waar of niet, met behulp van wat jonkies van Queens of the Stone Age en Arctic Monkeys heeft de man een indrukwekkend werkstuk afgeleverd.

Al was er eerst die angst dat dit maar niks zou worden. Was Josh Homme, die op dit nieuwe Post Pop Depression een prominente rol krijgt toebedeeld, niet betrokken bij Them Crooked Vultures, een band die op papier -met naast Homme ook Dave Grohl en Led Zeppelins John Paul Jones in de rangen- het potentieel van meest indrukwekkende rockband ooit had, maar op plaat, enkele nummers daargelaten, bijzonder zwak uit de hoek kwam? En die man is dan, als ultieme Pop-fanboy dan nog, betrokken bij een plaat van Iggy, samen met gozers die bands als Arctic Monkeys, The Dead Weather en Queens of the Stone Age op hun cv hebben staan?
Dezelfde Iggy Pop trouwens wiens laatste écht goeie plaat dateert van voor de geboorte van zijn huidige bandleden. Nou. Tot zo ver de verwachtingen voor Post Pop Depression.

Enter “Gardenia”, een single die zowaar zonder schaamrood op de kaken kan aansluiten bij andere illustere Iggy-singles als “The Passenger”, “Candy” en “Punk Rocker”. Niet noodzakelijk van het niveau “I Wanna Be Your Dog” of “Dum Dum Boys”, maar wel vlot in het gehoor liggende, groovende popsongs die als een rots de tand des tijds trotseren.

Zou het? De behoorlijk irritante intro van “American Valhalla” doet de twijfelmeter opnieuw in het rood gaan, maar een dozijn luisterbeurten later wordt de manier waarop Pop je in het nummer toezingt zowaar verleidelijk en nog een dag of drie later blijkt het onmogelijk niet aan het heupswingen te gaan op de repetitieve baslijn.

‘Somebody is losing their life tonight’ fluistert Iggy vervolgens in het sinistere “In the Lobby”, alvorens zelf niet veel later aan een acute aanval van razernij ten prooi te vallen. Diezelfde psychotische gekte duikt opnieuw op in de staart, wanneer Iggy in het afsluitende “Paraguay” opnieuw in de huid van Sally, zijn creepy personage uit Dead Man, lijkt te kruipen.

En dan is de unieke bland die ontstaat wanneer grootheden en generaties samen komen.

“German Days” mixt Homme’s woestijnrock vlotweg aan Iggy’s terugblik op zijn tijd in de Duitse hoofdstad toen, met Bowie aan zijn zijde, de meesterwerken uit het niets leken te komen. “Chocolate Drops” zoekt het helemaal in de melancholie en dweept met de onheilspellende zwaarmoedigheid die op een aantal van de The Desert Sessions te vinden was tussen al de gekte en profileert zich hier als een hoogtepuntje dat zich laat opmerken als het bastaardneefje van “Gimme Danger”.

Hoewel Post Pop Depression aanvankelijk erg gewoontjes aandoet, bevat de plaat een aantal stevig verslavende elementen. Na enkele weken blijkt het album nog steeds op te staan en met steeds enthousiastere reacties. Het zou wat voorbarig zijn na zo’n relatief korte periode Post Pop Depression uit te roepen tot het beste werk van Iggy Pop sinds The Idiot en Lust for Life, maar wat ondertussen wel bevestigd kan worden, is dat het de beste plaat is die Josh Hommes stempel draagt sedert Lullabies to Paralyze verscheen.

Iggy Pop staat op zondag 3 juli op Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 20 =