Als een ware Griekse tragedie, zo leest het verhaal van School Of Seven Bells – SVIIB voor de vrienden – en meer in het bijzonder van deze afscheidsplaat. Want jawel, dat is het. Over, gedaan, finished, done. Niet tengevolge van hoog oplopende ruzies, maar wel van die andere demon die de laatste maanden zo fel van zich laat horen: kanker.
Het begon ooit allemaal zeemzoet en rooskleurig, toen zusters Alejandra en Claudia Deheza, en ene Benjamin Curtis elkaar ontmoetten: ze stonden met hun toenmalige bands allen in het voorprogramma van Interpol. Samen begonnen ze een groep en er zat ook een relatie in voor Alejandra en Benjamin. Claudia verliet na twee albums het schip, de voorvernoemde relatie legde er na ettelijke jaren ook het bijltje bij neer, maar de voormalige lovers bleven wel goed bevriend en bleven samenwerken. De zomer van 2012, niet lang na de release van Ghostory, bleek hun meest creatieve ooit, en voor ze het wisten hadden ze genoeg materiaal voor een opvolger. Toen sloeg het noodlot toe en begin 2013 werd Curtis gediagnosticeerd met een agressieve vorm van lymfeklierkanker. Eind dat jaar was hij er al niet meer.
Deheza heeft begrijpelijker wijze even wat anders aan haar hoofd gehad, waardoor het enige tijd duurde voor ze klaar was om, samen met L.A.-based producer Justin Meldal-Johnsen, verder de muzikale puntjes op de i te zetten. Of dit hele achtergrondverhaal noodzakelijk is? Het verleent de plaat ontegensprekelijk extra gewicht. Met haar teksten vertelt Deheza het hele verhaal over Curtis en zichzelf, wat voor een behoorlijk intieme luisterervaring zorgt. Toegegeven, als u de band nog niet kende, zal het u koud laten, maar als je de groep al even volgt, is het gevoel bitterzoet, een vreemde mengeling tussen melancholie en euforie. Er heerst een gevoel van afscheid, van loslaten, maar tegelijk ook van “hup, vooruit met de geit, het leven gaat voort”.
Dat ze een creatief hoogtepunt bereikt hadden, blijkt al snel. De nummers getuigen nog steeds stuk voor stuk van een piekfijne beheersing van de kunst van het opbouwen, in de verf gezet door producties om duimen en vingers bij af te likken. Sowieso had SVIIB al langer een patent op dense soundscapes, waarbij de ettelijke lagen en melodieën met elkaar spelen en rond elkaar vliegen als een zwerm vogels op een speelse zomerdag. Begon de groep ooit als een mengeling tussen shoegaze en domerige synthpop, dan heeft die laatste nu duidelijk de strijd gewonnen. Bijwijlen valt op de plaats zelfs uitgesproken disco te bespeuren, zoals op opener “Ablaze” die er meteen stevig invliegt met zijn stuwende beat en eivolle, uitbundige refrein.
De overige nummers zijn wat minder uitbundig, maar ondanks het gewicht dat aan de muziek kleeft, zit er behoorlijk wat energie in deze negen nummers geperst. Opvallend zijn de talrijke, tot de nok opgevulde, weidse refreinen die eensklaps als een muur op je afkomen. Perfect voorbeeld hiervan, alsook van het emotioneel dubbelzinnige karakter van de plaat, is “A Thousand Times More”, met zijn eerder moody verzen en een refrein dat dan weer barst van de positieve energie. Je moet het verdomme maar doen “kloppen”. Meermaals geven de nummers het gevoel te beginnen als kiemen in de grond, om op slechts enkele minuten tijd uit te groeien tot volwaardige, onverwoestbare eiken. Ze ademen een zekere veerkracht uit. Alleen “Confusion” laat het uitbundige popgeweld links liggen en kiest voor een uitgestript nummer zonder drums waar de vocals de hoofdrol opeisen en de synths een eerder ondersteunende rol spelen, in plaats van een stuwende.
Afsluiter “This Is Our Time” is een staaltje synthpop waar de concurrentie gerust een voorbeeld aan mag nemen. In “Our time is indestructible”, horen we Deheza meermaals scanderen over het bigger-than-life, hemelsbreed opengetrokken refrein en de cathartische climax. Een prachtig afscheid, zoveel is zeker, met de blik vooruit ondanks de pijn in het hart. De plaat in zijn geheel voelt aan als een ode aan het leven, met zijn goede, maar zeker ook zijn slechte momenten, en dat zonder je tanden te doen barsten van het glazuur. Kortom, SVIIB verlaat met strakke rug en opgeven hoofd het podium.
