Als het vermaarde Pitchfork weer eens een plaat als ’best new music’ klasseert, houden wij steeds onze reserves. Disconnect From Desire van School Of Seven Bells kreeg dat label echter meer dan terecht opgeplakt. Met zijn tweede plaat brouwt dit trio uit Brooklyn immers een bijzonder geslaagde cocktail van My Bloody Valentine-gitaren en Au Revoir Simone-harmonieën.
Over Au Revoir Simone gesproken: op Pukkelpop zagen wij de dames deze zomer aan het werk, en dat mocht gerust een aangenaam weerzien heten. Ziedende synths in combinatie met drie nog steeds schattig samenzingende maar bijzonder assertieve indiemeisjes maakten duidelijk dat er een groot publiek bestaat voor een dergelijke kruisbestuiving. Hun zwarte frous en sierlijke jurkjes deden natuurlijk ook heel wat.
School Of Seven Bells zou wat betreft de muziek het jongere zusje van Au Revoir Simone kunnen zijn, want net als voornoemde bestond School Of Seven Bells bij de opnames van zijn nieuwe plaat uit de al even aardige juffrouwen, zusjes, Alejandra en Claudia Deheza, aangevuld met gitarist Benjamin Curtis. Helaas verliet Claudia de groep inmiddels "om persoonlijke redenen", een euvel dat de groep live hopelijk niet al te zeer zal hinderen. (Mogelijk oordeelde u daarover al zelf tijdens De Nachten in Antwerpen waar de band op 6 november aantrad.) Temeer is School Of Seven Bells met Au Revoir Simone te vergelijken omdat het vorig jaar met Alpinisms een dromerig debuut uitbracht om nu op de tweede plaat een versnelling of twee hoger te schakelen, zoals ook Simone dat destijds deed.
Wij haalden ook My Bloody Valentine-gitaren aan, en daarmee doelen we natuurlijk op het welbekende shoegaze geluid. Hier en daar op deze Disconnect From Desire duikt die muur van noise op, zoals in "Windstorm", het uitstekende openingsnummer. "Heart Is Strange" is aansluitend met zijn vinnige melodielijn en elektronische drums dé single op deze plaat. Zet ’m op, Siska!
Ook het zweverige door beats gedreven "Bye Bye Bye" heeft singlepotentieel en lokt ons zelfs naar de dansvloer. De ijle stemmen van de zusjes Deheza lenen zich immers ook uitstekend voor dit soort dansbare electropop en zouden tevens goed gecast zijn in een nog te schrijven single van pakweg The Chemical Brothers. "Camarilla" kan in feite al voor zo’n echte dance-hit doorgaan, al zijn de beats daarvoor net iets te weinig prominent aanwezig en wordt het tempo in de strofes te vaak teruggeschroefd. Het opzwepende "Dust Devil" houdt de vaart er wèl tot het einde in en brengt het meest dansbare van het ter ziele gegane Electrelane in herinnering.
Maar toch is deze plaat zeker niet over de hele lijn dansbaar te noemen. ’Bezwerend’ is het adjectief dat de door gitaar en keyboard gedreven popsongs het meeste eer aandoet. Het wat tragere "ILU" haalt de stemmen prominent naar voor en laat ons wegdromen op een bedje van onderliggende beats en ijle gitaarklanken. In "Dial" wordt het tempo pas echt gedrukt, al is dat op deze plaat al bij al heel relatief. Nee, ballads vind je niet terug op Disconnect From Desire en ook al zien wij een walsje met de ravissante gezusters Deheza wel zitten, zelf zullen ze de soundtrack daartoe niet leveren. Of het zou de zwoele afsluiter "The Wait" moeten zijn.
Kortom, geen gezemel op Disconnect From Desire, maar als u gemoedelijk wil swingen komt u met deze plaat zeker aan uw trekken. Onderhuidse beats, nu en dan een gierend gitaarmuurtje en de engelachtige zusters Deheza — het ga je goed, Claudia — houden de vaart in deze plaat die ook vier maand na zijn release nog uw aandacht verdient.
