A Mote Of Dust :: A Mote Of Dust

“Acoustic, quiet and dark”, zo omschrijft Craig B(eaton) zijn soloproject. U wilde de samenvatting? Die hebt u bij deze. Maar A Mote Of Dust is meer dan dat: het is het alibi van het stofke in uw oog wanneer u het net niet droog dreigt te houden, al verwijst de naam naar nog iets anders.

A Mote Of Dust verwijst eigenlijk naar een quote van de Amerikaanse astronoom Carl Sagan. Omdat hij zo mooi is, geven we hem helemaal: “Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every superstar, every “supreme leader”, every saint and sinner in the history of our species lived there. On a mote of dust suspended in a sunbeam.” Lees hem gerust nog eens, we hebben tijd.

Dat is exact wat de Schot Craig B. doet: hij observeert vanop afstand, vaak melancholisch of zelfs pessimistisch, maar als we ons laten meeslepen ook treffend realistisch. Hij fileert ons gedrag, onze emoties, eigenlijk alles wat ons als mens uniek maakt. Ondertussen schiet u te binnen dat Craig B. de helft is van de band The Unwinding Hours, waarvan de andere helft Iain Cook tegenwoordig zijn tijd steekt in het goed boerende Chvrches, en dat beiden ook deel uitmaakten van het fantastische maar in 2007 stopgezette Aereogramme. Of u wist dat niet en belooft bij deze om dat straks eens op te zoeken en te beluisteren. Maar goed, terug naar deze plaat. Die voelt meer uitgepuurd en intiemer dan ooit, met alleen Graeme Smillie als hulp aan piano, keyboard en sporadisch aan de bas.

A Mote Of Dust komt sober binnen met het instrumentale titelnummer en doet met zijn akoestische gitaar en subtiele elektronica qua sfeer een beetje denken aan Diamond Mine, de knappe samenwerking tussen King Creosote en Jon Hopkins van een paar jaar geleden. Het nummer schept tijd en ruimte die nodig zijn voor de rest van de plaat. Want hoewel “Cracks In The Mirror” heel rustig, troostend bijna, met piano wordt ingezet, valt Craig B. meteen met de deur in huis in zijn ingehouden, intense stijl: “What kind of truth do you hope for / Searching for cracks in the mirror?”. En in dezelfde lijn het zacht walsende “Eve”: “What just happened here / We were born in sunlight / Now we’re faced to walk this earth alone”.

“Pull Me Back In” klinkt dan weer als een rusteloze koortsdroom waarin je elk uur van de nacht ziet en die onsamenhangende gedachten waar je niets van begrijpt door je hoofd jaagt. Het is de catharsis van deze plaat, met zwaar vervormde bas en keyboardklanken, alsof de schoonheid en eenvoud van de melodieën in de overige nummers doorbroken moet worden. Aan de andere kant van het spectrum schuilt “Home”, dat uitblinkt in puurheid en eerlijkheid. Wanneer Craig B. zingt “I tried fo find a perfect place to hide / Now I see that that’s no life” dan klinkt dat zo ver weg van alles, zo ver weg als de zes miljard kilometer van waar de Voyager 1 een foto van de aarde nam en Carl Sagan omschreef als “a mote of dust”. Een knap solodebuut dat waarneemt, schittert en een plaatsje in het heelal van uw platenverzameling verdient.

A Mote Of Dust is alleen in digitaal formaat beschikbaar of in beperkte oplage (1000 stuks om precies te zijn) op vinyl. Wie er eentje wil, wacht dus best niet tot de kerstboom staat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 3 =