Sharon Jones and the Dap-Kings :: It’s a Holiday Soul Party!

Het zou eenvoudig zijn It’s a Holiday Soul Party! af te doen als een zoveelste

vervelende collectie kerstnummers. Verticaal klasseren en op naar ander luisterplezier. Maar Sharon

Jones komt met materiaal op de proppen dat die aanpak onmogelijk maakt.

In kringen van muziekliefhebbers vallen kerstplaten slecht. Dat is met een eenvoudige, bij

voorkeur onaangekondigde test makkelijk proefondervindelijk te bewijzen. Het is niet moeilijk

begrip op te brengen voor die aversie of ze zelfs, in de laatste rechte lijn richting feestdagen,

desnoods gewapenderhand te ondersteunen. Tijdens de donkere decemberdagen wordt de

bevolking, zonder onderscheid te maken in levensbeschouwelijke opvatting, immers overspoeld

door een allegaartje songs dat in een competitie verwikkeld is waar niet het behagen, maar het

zachtjes folteren van de luisteraar voorop staat.

Niet alleen de traditionals, die bij wijze van wraak voor de occasionele bevuilde broek massaal

door onderwijzend personeel aan kleuters opgedrongen worden, worden daarbij in stelling gebracht,

menig muzikant vond op een onbewaakt moment in zijn/haar carrière dat de tijd gekomen was om

een kerstnummer dan wel -plaat op te nemen. Van Jona Lewie over John Lennon tot Run DMC:

geen van hen kon de aanblik van glimmende ballen en wit poeder weerstaan en leverde een bijdrage

aan de december-playlists.

Toegegeven: de stamper van Slade gaat er best wel in en Bob Dylans kerstplaat tovert bij een

toevallige blootstelling nog steeds een glimlach op de lippen, zij het vermoedelijk om meer

verkeerde redenen.

Wanneer een plaat binnenvalt waar op de hoesfoto Sharon Jones en The Dap-Kings — keurig in het

pak en een jaren 50-glimlach op het gezicht gebrand — rond een kerstboom poseren, is de eerste

reactie er eentje van afgrijzen.

Jones, die sinds haar debuut in 2002 zo haar best gedaan heeft platen uit te brengen die de

luisteraar een hart onder de riem steken en een trap in de ballen verkopen — en niet zelden

tegelijkertijd — die een kerstplaat maakt? Welja, en nog een goeie ook, zo blijkt.

Jones en The Dap-Kings zoeken immers aansluiting bij de aanpak die ook Otis Redding hanteerde

toen hij “Merry Christmas Baby” opnam en zochten inspiratie in de intensiteit die terug te vinden is

in Al Greens “I’ll Be Home for Christmas”, twee draaglijke kerstsongs die om een of andere reden

niet op voornoemde december-playlists prijken.

Beide heren leggen nochtans hun ziel in de songs en dat is wat Jones, op haar eigen manier,

doet met de nummers die ze hier voorschotelt. Jones mixt eigen songs met klassiekers die ze, samen

met haar trouwe begeleidingsband, vakkundig naar haar eigen hand zet. “White Christmas” klinkt

als Tina Turner op haar best en “Funky Little Drummer Boy” heeft met zijn aanstekelijk refrein en

strakke gitaarrifs iets in zich dat tot ontucht op de dansvloer aanzet.

Is het omdat de Heer en zijn Zoon in soulplaten doorgaans sowieso meer present zijn dat een

kerstplaat in dit genre er makkelijker in gaat? Of is het gewoon het onweerstaanbaar talent van

Jones en haar muzikale entourage dat maakt dat dit album even doet reflecteren over alle

vooroordelen die rond het kerstsegment hangen en die diep in de digitale muzikale archieven doet

duiken op zoek naar ander vergeten fijns in dit genre? Feit is dat deze kersplaat nog een tijdje in de

buurt van de platendraaier zal resideren. Blik van afgrijzen op het gezicht van het

muziekliefhebbend bezoek of niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =