Ms. John Soda :: Loom

Voetballiefhebbers zullen het beamen: met Duitsers ben je nooit klaar. Na Notes And The Like hebben Micha Acher en Stefanie Böhm zich acht jaar vakkundig schuilgehouden, maar het bloed kroop uiteindelijk toch waar het niet gaan kan bij deze Teutoonse tandem. Op Loom klinkt het indietronica-duo alsof er nooit stof heeft gelegen op hun symbiose van elektronica en dromerige pop. Alsof ze geen acht jaar, maar acht maanden van het toneel zijn verdwenen.

Indietronica heeft lang in een kunstmatige coma gelegen, maar is nooit helemaal ten grave gedragen. Na een sabbat van zes jaar doorbrak The Notwist, de ongekroonde koningen van het genre, in 2014 de stilte met Close To The Glass en nu wekt Micha Acher ook zijn andere creatieve geesteskind weer tot leven. Bij Ms. John Soda bundelt hij de krachten niet met zijn broer Markus, maar met de melancholische sirene Stefanie Böhm. Tot daar ook het voornaamste verschil tussen die twee bands, want beide grossieren in die archetypische mozaïek van akoestische instrumenten en laptopelektronica. Een spectaculaire koerswijziging hoeft u dus niet te verwachten, oerdegelijke songs des te meer. Gelukkig maar, want het indietronica-bastion Morr Music vertoonde de afgelopen jaren meer barsten dan Doel 3 en Tihange 2 samen.

Net zoals de gelijknamige armbandjes biedt Loom een ingenieuze verstrengeling. Niet van kitscherige fluokleuren, maar van ritmes, texturen en melodieën. Het mooiste voorbeeld is wellicht “Hero Whales”. In se een eenvoudig popdeuntje, maar Acher stut de betoverende zanglijn van Böhm met zachte beats, kristallijnen synths, ijl gitaargepingel en tal van elektronische stoorzendertjes. Ook “Millions” is zo’n rustig, maar ongedurig lappendekentje dat je constant de oren doet spitsen. Net als bij hun geestesgenoten van Lali Puna is elke song van Ms. John Soda door die bijna maniakale aandacht voor detail een microkosmos waar je telkens weer graag in verdwaalt. Koptelefoonmuziek voor gevorderden.

Niet dat Loom daarom verstikkend aanvoelt of elk nummer is dichtgeplamuurd met laagjes en effecten. De songs krijgen meer dan genoeg ademruimte om niet onder hun eigen gewicht te bezwijken. De elegische opener “In My Arms” klinkt zelfs heel atmosferisch en heeft weinig meer nodig dan een zoemende synth, een streepje akoestische gitaar en de stem van Böhm om te ontroeren. Ook “The Light” drijft vooral op haar onderkoelde, treurige vocals en kaduke beats.

Op zich dus allemaal heel mooi, maar de achillespees van de plaat is haar voorspelbaarheid. Elke gitaarlijn, synthpartij of klankschilfer op Loom hebben we al eerder gehoord. Neon Golden van The Notwist is ondertussen ook alweer dertien jaar oud en Ms. John Soda voegt niets nieuws toe aan de bekende formule. Bovendien is het qua songs ook niet al goud wat blinkt. “Sodawaltz” en “Name It” zijn de slaapverwekkende kneusjes die tussen wal en schip vallen.

Hopelijk is Loom meer dan een doodsrochel van een muzikale stijl die in een doodsstrijd verwikkeld lijkt, en moeten we geen acht jaar wachten op een vervolg. Ms. John Soda pent hier namelijk genoeg knappe songs bij elkaar die een lans breken voor de indietronica. Alleen ontbreekt het Acher en Böhm aan de broodnodige vernieuwing om echt een frisse wind door het genre te laten waaien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + 1 =