Niet meteen mee zijn met een band. Is dat anno 2015 nog aanvaardbaar? In deze woelige digitale tijden word je als recensent haast spreekwoordelijk met de neus op stapels nieuwe releases gedrukt. Zo gebeurt het weleens dat absolute pareltjes door de mazen van het net glippen. Het voorbeeld bij uitstek? My Love Is Cool, de debuutplaat van het Britse Wolf Alice. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!
Toegegeven, compleet opduiken uit het grote niets doet Wolf Alice nu ook weer niet. De band timmert al een jaar of vijf aan de weg naar grote podia en wist hier en daar te imponeren met leuke demo’s en EP’s die het kruim van de muziekpers deed snakken naar meer. Het feit dat My Love Is Cool toch zo weet te verrassen, heeft meer te maken met de opgesmukte productie. Vergelijk je zo de eerste versie van “Bros” met de variant die je op het album hoort, dan merk je meteen dat alle ruwe kantjes – of imperfecties, in dit geval – netjes zijn verwijderd. Het resultaat is een subliem amalgaan van de beste aspecten verbonden aan de Europese indierock en de niet altijd even oprechte ingetogenheid van artiesten als de immer aanwezige Lana Del Rey. Ruggengraat van het nummer is de gebroken passie die frontvrouw Ellie Rowsell tijdens de brug naar het einde toe weet op te wekken. De jonge zangeres windt je ogenblikkelijk rond haar vinger en schept zo moeiteloos een wereld waarin alle traditionele conventies rond vriendschap in vraag worden gesteld. De vakkundig verpakte gitaarpartijen houden je tot de laatste seconde in de ban en zinderen na doorheen het album.
Meer van dat lekkers wordt op je afgevuurd in de vorm van “Your Loves Whore” en “You’re A Germ”, twee nummers die wat twijfelachtig uit de startblokken schieten, maar die na de eerste zanglijnen onmiddellijk een blijvende indruk maken. Ook daar merk je twee keer overduidelijk het belang van de gitaar in de opbouw van de periodieke geluidsmuur die zonder genade op je afkomt. Dat idee, die gebalde vuist die als een goed getimede rechtse hoek met een haast alles verwoestend temperament keer op keer op je inbeukt, sleept je moeiteloos doorheen het album en doet je na het laatste nummer dromen van plakkerige festivaloptredens in veel te kleine tentjes. Op “Lisbon” hoor je dan weer duidelijk de invoel van bands zoals The Joy Formidable, niets anders gierende gitaren en galmende zang, georkestreerde chaos op zijn best. Niemand die beweert dat Wolf Alice punk ambieert, maar de vibe die dergelijke tracks met zich meedragen, doet je inzien dat de reikwijdte van het genre nog lang niet uitgeput is. “Silk” is dan weer een diepduister sprookje waarin de frontvrouw-prinses op onfortuinlijke wijze geconfronteerd wordt met liefde in de vorm van een vergiftige appel. Haast hijgend hoor je Rowsell regels als ‘My love/It kills me slowly/Slowly I could die/And when she sleeps she hears the blues” herhalen totdat de tekst meditatief aandoet. My Love Is Cool is een bijzonder ambitieuze plaat, een van die zeldzame schijfjes waarbij je als recensent meer dan tevreden bent dat de productie alle scherpe kantjes wist weg te werken zonder aan het venijn in de start te komen.
Als een van de meest indrukwekkende bands van 2015, schept het viertal onder leiding van Rowsell torenhoge verwachtingen voor al het werk dat nog moet komen. Beweren dat de opvolger van My Love Is Cool haast op elk vlak een ongekend ijzersterk album moet zijn, doet geen afbreuk aan het potentieel dat deze band bezit – de plaat is immers alles behalve een toevalstreffer – maar is eerder een kritische reflectie gericht naar de toekomst. Het aantal bands dat volledig de mist inging bij de productie van plaat nummer twee is haast niet bij te houden. En toch. Lukt het als collectief om een enkel album lang dit niveau aan te houden, dan wil je al veel door te vingers zien. Komende herfst hebben de jonge Londenaren twee stops in België gepland. Zorg dat je minstens een van die optredens kan meepikken.
Wolf Alice speelt op 18/11 in Botanique (Brussel) en op 10/2 in Trix (Antwerpen). Er zijn nog kaarten beschikbaar.
