1 plaat. 2 nummers van 20 minuten. Een aubade en een serenade die beide hulde brengen aan muziek, familie en leven. Yep, Four Tet maakt alleen nog muziek op zijn eigen voorwaarden. Morning/Evening klinkt dan ook fris, speels en anders, maar het album draagt nog steeds die onmiskenbare Four Tet-stempel.
Wilco, Radiohead, Burial… Voeg Four Tet a.k.a. Kieran Hebden gerust maar toe aan het selecte kransje artiesten die niet handelen in compromissen en lak hebben aan de verwachtingen van publiek, pers en platenbonzen. Net als die andere acts kan Hebden zich die vrijheid gezien z’n staat van dienst ook veroorloven natuurlijk. Op z’n eclectische klassieker Rounds uit 2003 bewees de Londenaar dat samplemuziek ook bezield en emotioneel kan klinken, later trok hij met Everything Ecstatic volop de jazz-kaart en een lange reeks EP’s, remixes en samenwerkingen later nestelde hij zich in 2010 in de Londense onderbuik met het stevig naar de dansvloer lonkende There Is Love In You. De rode draad in ’s mans discografie: een verstrengeling van elektronica, hiphop, folk, jazz en dubstep die nooit een kluwen wordt, zin voor avontuur en een goed oor voor melodie. Hebden is een muzikale kameleon en werkmier tegelijk.
Dat de man met Morning/Evening alweer een andere richting inslaat, doet dan ook weinig wenkbrauwen fronsen. De gebaldere tracks van het tegenvallende Beautiful Rewind ruimen plaats voor twee lang uitgesponnen composities van 20 minuten waarin een eb en vloed van texturen en klankkleuren de luisteraar zachtjes kopje onder duwt. “Morning Side” lijkt met z’n pompende beat aanvankelijk niet bepaald een ode aan het ontwaken, maar dat verandert als de betoverende stem van Bollywoodzangeres Lata Mangeshkar en langoureuze strijkers invallen. Hebdens moeder is van Indische origine en hij katapulteert je met die stemsample mee naar z’n kindertijd, een nostalgische schemerzone waarin het goed toeven is.
De hele track klinkt dan ook mijmerend en ingetogen, maar onder dat schijnbaar rimpelloze wateroppervlak borrelt het van de ideeën. Complexe drumpatronen, glitches, found sounds en synthriedels buitelen over elkaar, maar de stem van Mangeshkar blijft het emotionele hart die de boel mooi bij elkaar houdt. Een nummer als een vergeelde foto waarin je telkens nieuwe details ontdekt. Maar het strafste is hoe Hebden de spanningsboog 20 minuten strak houdt en “Morning Side” daardoor nergens doelloos gaat meanderen.
En net dat is een euvel waar “Evening Side” jammer genoeg wel mee kampt. Zacht neerdruppelende beats roepen even een broeierig grootstadsgevoel à la Jamie XX en Burial op, maar de tocht naar de club verloopt met horten en stoten. De track gomt zichzelf een paar keer bijna volledig uit om dan met een vage stemflard en zachte ruis opnieuw te komen bovendrijven. Denk aan “Love Cry” uit There Is Love In You, maar dan zonder spanning en groove. Gelukkig blijft Hebden niet ter plaatse trappelen en na een klein kwartier zwieren een strakke drumbeat en aanstekelijke synths de deuren van de club toch open. De avond gaat definitief over in de nacht en zo eindigt deze plaat toch nog met het soort delirium waar Caribou ook een patent op heeft.
Morning/Evening is dus lang niet foutloos, maar het blijft wel een verrassende en eigenzinnige plaat van een artiest die zichzelf en zijn publiek wil blijven uitdagen. Een pas op de plaats is niet aan Hebden besteed en zo hebben we het graag. En met “Morning Side” krijgt u bovendien het ideale wekkerradionummer op een dienblaadje aangereikt. Of u op tijd op het werk arriveert, is een ander paar mouwen.
