Jamaica is meer dan reggae. Lianne La Havas vond er niet alleen familie, maar tegelijkertijd ook inspiratie voor haar tweede album. Blood belooft minder ballades en meer vuur.
Het was slechts na het debuutalbum en de eerste grote tour dat ze de kans kreeg om op zoek te gaan naar haar wortels. Pas eind 2013, na jaren van uitstellen en andere prioriteiten, reisde Lianne La Havas met haar Jamaicaanse moeder naar hun land van oorsprong, om in contact te komen met een onbekend deel van de familie, gevestigd in het kleine dorpje Christiana. Daar viel alles op zijn plaats voor de souldiva die nooit anders dan de kosmopolitische smeltkroes van London heeft gekend. La Havas, met een Brits paspoort maar met Grieks-Jamaicaanse wortels, zag een uitgelegen kans om meer tijd door te brengen in Jamaica en daar te werken aan haar tweede album.
Reggae was een voor de hand liggende keuze geweest, maar La Havas koos ervoor om haar bloedband met Jamaica op een subtielere wijze tot uiting te brengen in tien nieuwe songs. In Kingston trof ze producer Stephen McGregor, die de vrucht van haar tekstschrijven heeft ingepast in een kleurrijk muzikaal kader. De ietwat zwaardere thema’s van het debuut Is Your Love Big Enough? — afscheid en liefdesverdriet — zijn ingeruild voor de vrolijkere Caraïbische zomertinten en zelfs een vleugje grandeur.
In mei bracht La Havas alvast een voorproever uit met het van een heerlijke beat voorziene “Unstoppable”, het openingsnummer van het nieuwe album. Daarin zorgt de Britse meteen voor een onverwoestbare warmte, verpakt in een muzikaal spel van aantrekkingskracht en dromend rondzweven: ”Floating through the darkest reaches of space / To another galaxy / Our polarity shifted around / There is nothing else left holding us down / But it’s just gravitational”. La Havas weet meteen met veel flair te zingen over de kracht van menselijke banden. Dat komt nog sterker tot zijn recht bij “What You Don’t Do”, een heerlijke, zwoele single die zich makkelijk laat beluisteren en probleemloos laveert tussen intiem en volledig losgaan.
Jamaica heeft La Havas kriebelingen in de buik gegeven, wat zich in alle songs van Blood op verschillende manieren weet te vertalen . Op het tempo van een diepe hartslag schetst de La Havas de magie van kriebelingen en vlinders als een spel van elektronen en elektriciteit in “Wonderful”. Bij “Midnight” gebeurt alles dan weer op een grootsere schaal, met een stijl die aardig wat wegheeft van Adele. Bigband, strak in het pak en een verleidelijke song, het lijkt een soundtrack die niet meteen zou misstaan in de nieuwste Bondfilm.
Vreugde en vrolijkheid alom bij Blood, een viering van familiewortels, grenzeloze liefde en hoop. La Havas weet de luisteraar met behulp van dynamiek en contrasten veertig minuten lang geprikkeld te houden. De beste illustraties daarvan zijn “Grow” en “Never Get Enough”, twee songs die kalm ontspringen maar onverwacht voor extase en zelfs een licht dreigend gevoel zorgen. Alleen zonde dat de productie iets te vaak op de voorgrond neigt te komen; iets minder echo’s en gepolijste sounds waren beter geweest. Gelukkig zorgt “Good Goobye” voor een innige en behaaglijke slotnoot.
Het is een jaar waarin getalenteerde souldiva’s zich wagen aan de overstap naar het grote podium. Andreya Triana liet zich eerder dit jaar al opmerken met Giants, een tweede album met opvallend meer tempo en dynamiek. Lianne La Havas heeft nagenoeg dezelfde lessen getrokken, grotendeels te danken aan haar doortocht in Jamaica. Gedaan met less is more en intieme sfeer: Bloods is bloedstollend, zit boordevol pit en is een uitstekende plaat om de zomer mee door te spartelen.
