Wilco :: Star Wars

Star Wars, katjes en gratis: Wilco weet duidelijk hoe de moderne muzieknerd te behagen. En omdat

Jeff Tweedy een sympathieke mijnheer is (ja, bijna zo sympathiek als Dave Grohl hemzelf), deelde hij ook

nog een lijstje van collega’s

die meer moeite hebben om de volgspot hun richting uit te krijgen. Na zoveel vrijgevigheid kruipt onze

kritische pen algauw nederig richting onderste lade en gelukkig zijn er weinig redenen om ze er weer uit te

halen.

Het weerbarstige “EKG” verrast meteen, want even lijkt het alsof U.S. Maple herrezen is. Hoekige

drums en chaotisch kronkelende gitaren die elk een ander nummer lijken te spelen, zwellen aan naar een

kort maar krachtig hoogtepunt. Het is even slikken, dat wel, maar Wilco lééft weer en maakt brandhout van

de kritiek dat ze de laatste jaren te veel in hun comfortzone zouden blijven hangen. “More…” klinkt veel

vertrouwder, zo vertrouwd zelfs dat het lijkt alsof het nummer al jarenlang door je hoofd spookt. Het

weelderige refrein verdrinkt naar het einde toe in gruizelig lawaai, wat meteen een bondige omschrijving

kan zijn voor de klank van het gros van de nummers.

Een van de hoogtepunten, “Pickled Ginger”, spant daarbij de kroon met een extreem doffe gitaarklank,

gekoppeld aan Jeff Tweedy die zichzelf begeleidt met een weggemoffelde falset. Ook “You Satellite” zoekt

de donkerte op met een trage spanningsopbouw, die aan The Velvet Underground schatplichtig is. Of wat

te denken van afsluiter “Magnetized”, dat lichtjes bedwelmd van start gaat en pas in tweede instantie het

zonlicht opzoekt. Niks moet nog voor Wilco en dus proberen ze ook hier niet te verbergen dat “Strawberry

Fields In The Sky With Diamonds Forever” evenzeer een gepaste titel had kunnen zijn.

Niks moet, alles mag: dat is het gevoel dat Star Wars uitstraalt.En dus mag er ook gewoon

gedanst worden op pompende glamrock (“Random Name Generator”) of passeren er eenvoudige maar

hartverscheurende liedjes (“Where Do I Begin”) en ouderwetse meezingers (“The Joke Explained”).

Nergens wordt de strijd aangegaan met de grote klassiekers uit het Wilco­oeuvre en de plaat ademt een en

al bescheidenheid uit. Dat is weer even wennen, maar zoals dat wel eens gaat met Wilco­albums loont het

de moeite en kan je niet anders dan besluiten dat er weinig groepen zijn die aan het niveau van Wilco

kunnen tippen.

The Whole Love liet een Wilco horen dat opnieuw de ambitie had om zichzelf te overstijgen, iets

wat broodnodig was na het niet meer dan uitstekende Wilco (The Album). Met Star Wars

maakt die ambitie plaats voor plezier en levendigheid en het is van Being There geleden dat Wilco

het livegevoel zo goed wist te vangen op plaat. Het eindresultaat rammelt, schuurt en wringt, maar laat

vooral horen dat Wilco meer dan ooit bevrijd is van hun eigen verleden en na al die jaren nog steeds

memorabele liedjes weet te schrijven. En ja, je zou je kunnen afvragen of die omgekeerde drums aan het

einde van “Where Do I Begin” nu echt nodig waren en of het wel zo verstandig was om de kat af en toe

over de knopjes van de equalizer te laten lopen (laat staan ze op de hoes te zetten), maar dat zou alleen

maar de pret bederven en dus vraag je je dat gewoon niet af.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =