Shiny Darkly :: Little Earth

Na fel gesmaakte optredens maken de drie sinistere Denen van Shiny Darkly nu ook indruk met hun debuutplaat. Lang geleden dat we nog zulke kwaliteitsvolle goth-rock hoorden.

De titelloze debuut-EP uit 2012 bewees al hun potentieel, maar het was met de pas-sages op SXSW, Roskilde, Icelandic Airwaves dat zanger-gitarist Kristoffer Bech, drum-mer Mads Lassen en bassist Oliver Matthew Volz overladen werden met lof. Het was dan wel een korte kennismaking, maar de band uit Kopenhagen trok ook onze aandacht op SPOT-festival dit jaar en dan vooral dankzij de verschijning van Bech, wiens zware zang en borende gitaren ook op Little Earth domineren. En het moet gezegd: deze eer-ste langspeler, verschenen bij het niet oninteressante Deense indielabel Crunchy Fog, bevat alleen maar topnummers.

Het titelnummer, dat de plaat opent, zet niet alleen meteen de (donkere) toon voor de rest van het album, het zet ook de luisteraar op het verkeerde been. Het optimistische ge-voel heeft door de ‘ah ah aaah’s’ vreemd genoeg iets triomfantelijks, ook al is de tekst dan dystopisch. Maar het nummer is in ieder geval ook koel en meeslepend en dat zijn toch de voorwaarden om te kunnen spreken van degelijke goth-rock. “Animal Fate” is nog effi-ciënter, want het wordt voortgestuwd door een openingsriff, een repetitieve gitaarlijn en uiteraard de stem van Bech, die alweer een maximaal effect heeft.

“Soft Skin” en “Eternal Chase” zijn dan weer bijna enthousiaste songs. De eerste is dankzij de welgemikte drumslagen, een pompende bas en ijle synths zelfs enorm dans-baar (lees: een repetitief trancegevoel maakt zich van ons meester). “Eternal Chase” is wat donkerder (ook qua tekst), maar daarom niet minder meeslepend.

Variatie is namelijk nog een van de sterktes van Shiny Darkly. Geen paniek dus als u geen adept bent van postpunk of niet per se kickt op donkere muziek, want op Little Earth zijn ook sporen te vinden van garage, psychedelica en pop uit de jaren tachtig. Van Talking Heads, Roxy Music over PiL, The Fall en The Cure tot David Bowie en Spa-cemen 3: het kan niet anders dan dat de bandleden een rijke platencollectie hebben.

Halverwege het album zoekt Shiny Darkly met “Sacred Floor” opnieuw meer introverte oorden op, maar het is meteen een van onze favoriete nummers van de plaat. Ver-schroeiende en in reverb gedrenkte bas en gitaar, een episch refrein en (alweer) meesle-pende, verleidelijke gezangen doen ons gauw de repeatknop zoeken. Ook “Ignorance” neigt naar hypnotiserende noise-pop. “This Frail Creature” is dan weer enorm The Cure-achtig, terwijl “Underworlds” veel minimalistischer is. Toch baadt het nummer opnieuw in een donker sfeertje en heeft het een donderend, omineus geluid.

Het lijkt of dit debuut opbouwt naar de spectaculaire afsluiter “Dead Stars” die je he-lemaal murw slaat. We zweren het: eens je die negen minuten overleefd hebt, zal je deze puike plaat nog een paar keer willen beluisteren. Verslavend spul dus, dat Shiny Darkly. Het is nu aan de bookers om hen in het najaar naar België te halen. We zijn alvast be-nieuwd naar de eerste Glimps-namen. Met Deense bands hebben ze daar in Gent name-lijk goede ervaringen, want wie herinnert zich nog de passages van Get Your Gun, Blaue Blume of The Wands?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =