Stratosphere :: Aftermath

Net als zijn muzikale geestverwant Dirk Serries (die meespeelde op In A Place Of Mutual Understanding, maar voor Aftermath enkel de mastering op zich nam), is Stratosphere (Ronald Mariën) vastbesloten om niet bij de pakken te blijven zitten. Na het digital only Closure verschijnt nu zijn tweede album bij Projekt, dat toch een verschuiving van zijn aanpak laat horen.

Bij de info over het album wordt gesuggereerd dat het mag gelden als een muzikaal verwerkingsproces, en het lijkt dan ook alsof de persoonlijke betrokkenheid en emotionele investering hier sterker in de kijker staan. Stratosphere blijft rondhangen in de zone waar gitaarambient, minimalisme en drones elkaar ontmoeten, maar klinkt deze keer misschien iets melodieuzer en melancholischer. Zonder een fletse bedoening te worden, ligt de emotie er net iets dikker op. Dat zorgt ervoor dat het album misschien ook iets toegankelijker is dan zijn voorganger?

Mariën werkt met gitaar en bas, maar er komen veel effecten aan te pas, zodat hij een behoorlijk breed spectrum uit die instrumenten kan halen, soms met geluiden die eerder verwant lijken aan toetsen of pure elektronische manipulatie. Opener “Accepting The Aftermath” heeft een sound die afkomstig lijkt van iele synths. Een sobere melodielijn vloeit gestaag, omringd door galmende, gracieuze klanken, ergens tussen breekbaarheid en verlatenheid, zonder dat het daarom te zwaar op de hand wordt.

Het dalende motief van “The Search For Normality”, iets dat je zo zou plaatsen in een oude New Order-release, wordt sneller verwerkt in meer vervormde klank met een ruwer reliëf, waardoor de muziek een kloekere, minder doordringbare massa wordt. De song krijgt na een abrupt einde meteen een ‘reprise’, maar die is niet alleen nog langer, maar laat ook een ander geluid horen. Aanvankelijk mooi gesitueerd in een wereld van iele gitaarambient, maar door een baslijn die plots op de voorgrond treed met een meer prominente harmonie, alsof hij even om de hoek gaat loeren en een blik werpt op de schimmige droompop van een Yo La Tengo.

Iets vergelijkbaars gebeurt ook in afsluiter “When You Think Everything Is Alright”, waar een pulserende bas zorgt voor extra melodie en de song plots een heel andere dimensie aanneemt en meer licht gaat toelaten. Iets wat ook al gesuggereerd werd (ofwel zijn het onze interpretatievermogens die ons bij de neus nemen) door het lichtere artwork. Niet dat het album plots een vrolijk boeltje geworden is, want “Endless Despair” is goed voor een traag ontvouwende beweging in een geluidstunnel die weinig zekerheid biedt, terwijl de ritmische gitaarideetjes van “Confusion” ook al de start zijn van een filmisch drama. Opvallend is hoe de song door de orgelachtige klanken plots wat herinnert aan het soundtrackwerk van Hans Zimmer, weliswaar op een veel ingetogener manier. Echt mooi.

Een nieuwe koers slaat Aftermath niet in, maar het onderscheidt zich wel duidelijk van voorganger In A Place Of Mutual Understanding. Voor een stuk is dit te verklaren door de afwezigheid van Serries (als muzikant), maar het lijkt ook wel alsof Mariën zelf iets meer afstand gecreëerd heeft tussen zichzelf en zijn collega en labelgenoot. Het album zou vermoedelijk baat hebben gehad bij een iets compactere structuur en een iets kortere lengte (een klein uurtje lijkt nu wat veel), maar het is niettemin een coherent statement dat de luisteraar deelgenoot maakt van een proces dat direct en indirect inwerkt op het gemoed, maar uiteindelijk afsluit met een muur van geluid die zachtaardig wordt afgerond, en niet een conclusie van nutteloosheid of leegte achterlaat, maar één van herwonnen hoop.

Het album verscheen in een beperkte oplage van 300 stuks.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 5 =