Howling :: Sacred Ground

De Australische uitdager van Jamie xx is hij vooralsnog niet, maar Ry X timmert toch ook aardig aan de weg.

Hij mag er dan wel een beetje uitzien als een kruising tussen een hippie en een poster boy, Ry Cuming is een van de meest productieve figuren in de alternatieve elektronicascene. Als Ry X was hij in 2013 niet alleen verantwoordelijk voor een solo-EP, maar in 2014 bracht hij met The Acid — dat ook nog bestaat uit Steve Nalepa en Adam Freeland — het spookachtige Liminal uit. En nu is er dus de debuutplaat van Howling, waarvoor hij in zee gaat met de Duitser Frank Wiedemann. Toegegeven, echt nieuws is dat niet: de eerste samenwerking van de twee dateert al van 2012, toen ze met “Howling” een undergroundhitje scoorden. Op een volledige plaat was het nog drie jaar wachten, maar wat een zwoel album is Sacred Ground geworden!

Wie bekend is met het werk van The Acid, weet dat het trio minimalistische elektronica maakt waarin hier en daar een verdoken akoestische gitaar doorklinkt. The xx en James Blake zijn nooit veraf, al is Cumings herkenbare stem — een tenor met een duistere ondertoon — het belangrijkste element in de sfeervolle, soms met folk dwepende songs op Liminal. En dat is op het debuutalbum van Howling niet anders, al valt meteen op dat die laatste plaat meer ingekleed is. Zo begint opener “Signs” met een klassiek aandoende piano, en vrijt Cuming met zijn oe-oe-oes een catchy sample op in “Stole The Night”. De prachtige synthesizers van “Litmus” doen dan weer denken aan “S.T.A.Y.” uit Hans Zimmers buitenaardse (jawel) soundtrack voor Interstellar, terwijl verschillende snaarinstrumenten — elektrische gitaar, harp en contrabas — zich laten verwennen in “Zürich”.

Bovendien klinkt Sacred Ground vaak toegankelijker en meer dansbaar dan The Acid, mede dankzij de inbreng van Wiedemann, die zich met Âme immers op atypische deephouse had toegelegd. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat nummers als “Quartz”, “Forest” of het aanstekelijke “Short Line” vooral op de benen mikken, al zal Howling voorlopig weinig succes kennen buiten het alternatieve clubcircuit; daarvoor zijn de songs te somber en ingetogen. Ook het voormalige prijsbeest “Howling”, dat strategisch een voorlaatste plaats kreeg op het album, zal daar weinig aan kunnen veranderen. Maar wat maakt het uit wanneer het resultaat zo geladen en genietbaar is?

Op onbewaakte momenten rijst weliswaar de vraag of sommige erg eenvoudige passages — zoals het ietwat saaie begin van “X Machina” — niet gewoon nieuw Acid-werk zijn, maar ook daarover moeten we ons het hoofd niet breken. Op het einde van de dag overheerst het gevoel dat Ry X met Sacred Ground toch weer een stapje vooruit heeft gezet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × twee =