Geen idee waar Denai Moores Elsewhere zich situeert, maar het is een land met diepe voren, gebarsten illusies en bloedende scherven. Moore waart er rond, op zoek naar schoonheid in de smart en waarheid in de leegte.
Denai Moore is amper aan het tweede bedrijf van haar leven begonnen, maar nu al stormt het hevig in haar jonge hart. Met rijpe stem slaat en likt de 22-jarige Londense-uit-Jamaica haar wonden, en dat doet ze sinds kort en plein public in een microfoon. Op de beste momenten van Elsewhere, haar eerste voldongen feit, toont Moore zich hartroerend getroebleerd.
Anders dan in haar lp’s laat ze zich nu wel dichter omringen door producers. Met name Rodaidh McDonald (The xx, Sampha, Vampire Weekend) dooradert het album met knisperende (“Absent”) en pulserende (“Flaws”) synths en, een enkele keer, met een stel hongerige saxofonen (“No Light”). Voor twee andere nummers mocht Ben Drew zijn gang gaan. “Blame” en “Feeling” zijn op instrumentaal vlak de meest opgesmukte nummers op de plaat, en dat verbaast ons niks: Drew komt uit de stal van het poppy Plan B. “Blame” en “Feeling” zijn two shots fired richting hitlijsten, maar enkel dat eerste geven wij een kans.
Ondanks dat gezelschap voelt Moores omzwerving op veel momenten als een pelgrimstocht. Zeker op het tweede deel van de plaat weet ze zich met haar stem en haar akoestische gitaar te isoleren van andere klanken. Die afzondering vindt ze in “Flaws”, en ook op “Never Gone” kan ze de drukkende leegte van eenzaamheid gestalte geven. Heel droef, heel catchy; ergens in een macaber bassin roert zich onze lang geamputeerde emo-mèche.
Minder interessant: de teksten. En dan laten we de kitscherige songtitels – belachelijk simplistische samenvattinkjes van het gevoel van het lied – nog buiten beschouwing. Elsewhere is een plaat over verdriet, afscheid en afwezigheid, en de traditie wil dat daar al eens in metaforen over wordt gerept. In het album is het piepe zangeresje zich nog volop aan het distantiëren van clichématige uitlatingen over brandende harten, koude winters, pijnlijke littekens en ander tekstueel laaghangend fruit, en dat doet ze met wisselend succes.
Wanneer het lukt, creëert Denai Moore intimiteit met louter observaties. “And lamplight’s the only thing/ That’s touched my skin/ Will someone find me here?” Het is wanneer ze haar hartzeer niet in metaforen kan vormgeven, zoals hier op titeltrack “Elsewhere”, dat Moore op haar puurste is.
Voor de twee andere toppers is het wachten tot op het einde. Op “No Light” – een knipoog naar Moores hitje met SBTRKT – dwarrelen vlokjes negaties traag en akoestisch naar beneden totdat ze uiteenspatten in een zindering van saxofoon en drum. Helemaal op het einde waadt Moore – piano en al – kniediep in kleverige r&b: “And I might shatter my lungs with the next breath I take/ Let it break cause I’m already broken”. Denai Moore wringt haar ziel uit, in de hoop haar verdriet in de afvoer te zien wegkolken. Soms is een hol gebaar het enige wat bovendrijft.
