SBTRKT :: Wonder Where We Land

Voor zijn tweede plaat kijkt SBTRKT verder dan zijn neus lang is, en dat levert een intense luisterplaat op.

SBTRKT mag zijn ware identiteit dan misschien niet zo streng geheim hebben gehouden als Burial dat lange tijd heeft gedaan, maar op een podium blijft Aaron Jerome toch het liefst de anonieme draaischijf die zich verstopt achter een batterij elektronica en een masker dat doet denken aan een primitieve Afrikaanse stam. Op zijn inmiddels tweede plaat geeft de jonge Brit zijn ware gelaat nog minder makkelijk prijs, maar een ding is van meet af aan duidelijk: SBTRKT is van de party-playlist naar uw koptelefoon verhuisd. Wonder Where We Land heeft weliswaar een resem tracks die het vuur aan de lont kunnen steken, maar meer dan dat is het een plaat geworden die donkere krochten opzoekt, een schijf die al eens weifelt en voortdurend op zoek is naar iets authentieks dat de waan van de dag kan overstijgen.

God zij geprezen dat Jerome daarvoor niet naar Death Cab For Cutie-melodrama heeft gegrepen. Neen, SBTRKT is nog steeds hofdienaar van in exotische cocktails gedrenkte r&b en op postdubstep-elektronica trippende bassbeats vol warme nu-soul. Nieuwlichterspop voor na het middernachtpunt, met Jamie Woon als dichtste generatiegenoot. Ook op een ander vlak is er weinig veranderd: SBTRKT kan wel een toonladder zingen, maar weet dat anderen dat beter kunnen. Jessie Ware mocht nog eens mee de studio in, en er is een hoofdrol weggelegd voor Ezra Koenig, naast nog een handvol andere guest appearances. Vrie wijs, maar geen van hen heeft hier iets in de schaal te werpen tegen het strottenhoofd van Sampha, die zich steeds nadrukkelijker opwerpt als het meest karakteristieke verlengstuk van Jeromes indiebeatpop.

Als er een ding is dat Sampha voor heeft op de rest, dan is het wel dat de toon in zijn viriele maar jonge en emotievolle soulstem de oren meteen op scherp zet. Op Wonder Where We Land blijkt SBTRKT veel meer met donkere aardetinten aan de slag te zijn gegaan, en laat dat nu net Sampha’s favoriete palet zijn. In de veelal sobere titeltrack ijlt zijn stem weg terwijl beats en elektronische drums in het vizier schuiven. “Impermanence is so permanently with me” –vergankelijkheid blijkt al heel vroeg een rode draad doorheen het album te zijn. Zie ook “Temporary View”, waarin synths en knetterende elektronica Sampha’s zachte huil om hulp bijstaan, zonder dat daar al te veel suikerige dramatiek moet worden overgegoten. Toptrack.

Zo goed als de hele eerste plaathelft baadt in dat schemerende maanlicht. “Lantern” is twee minuten veelgelaagde kosmische elektronica die kan tellen als sfeerzetting — daar lijkt het met momenten vooral om te gaan: de juiste toonaard vinden. “Day 1”, “Day 5”, “Osea”: oefeningen in weinig lichtdoorlatende stemmingen. In “Look Away” mag dat het best uit de verf komen, met Caroline Polacheks striemende mantra die onbehaaglijk op je vel blijft kleven, en toch strakke alternatieve indiepop blijft.

Dat Wonder Where We Land niet voor een gat te vangen is, schemert in de tweede plaathelft nog veel beter door . De zon mag al eens door de ramen turen, bijvoorbeeld in het ijzersterke “NEW DORP. NEW YORK” dat teert op het keelgat van Vampire Weekend — Ezra Koenig, die er net als Beck altijd 20 zal blijven uitzien, verkeert in bloedvorm. Zijn stem draagt de song boven een dreunende bassdrum, en vlagen funk strelen de oppervlakte. Dat mag-ie nog doen. In “Everybody Knows” en “Problem Solved” is de beat laid-back en de flow minder rusteloos.

En ook al krijg je daarna toch nog even vertwijfelde, passievolle soul en r&b (wie anders dan Sampha, in “If It Happens”) en knisperende elektronica waar gitzwarte vonken vanaf knetteren (“The Light”) –je weet van waar het komt: SBTRKT dealt hier niet in gratuite beats, maar zoekt halsstarrig naar iets dat groter is dan de som der delen. Dat het tempo daar af en toe onder lijkt te lijden, is geen grote hindernis, zolang SBTRKT maar vooral zichzelf blijft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 1 =