Probeer vandaag de dag maar eens origineel uit de hoek te komen in de oververzadigde stoner/sludge scene. Huracan zit al een stapje in de goede richting met duistere, schreeuwerige en oerdegelijke beukmetal.
Orkaan, bulldozer, pletwals en ga zo maar even door. Ze staan allemaal in het woordenboek van dit ruige viertal omcirkeld. Het plaatje beukt en blaast dan ook zeven nummers lang. Geen enkele song zouden we zomaar durven doorspoelen, wat uiteraard niet slecht is voor een debuut. Medeverantwoordelijk voor de krachtige sound is niemand minder dan Brad Boatright van Audiosiege, bekend van zijn werk voor grootheden als Sleep, High On Fire, YOB en Sunn O))).
Uiteraard moeten de heren zelf uitpakken met de nummers en die blijven overeind als een brok graniet. De verantwoordelijke muzikale krachtpatsers zijn gitarist Geert Reygaert (ex-Drums Are For Parades), drummer-zanger Tijs De Langhe, zanger-gitarist Christophe Wille en bassist Bert Roos. Ze brengen u meteen in de juiste sfeer met “Slander”, waarvan de riff lijkt uitgevonden te zijn door Tony Iommi.
“Orkanon” is het eerste kanonschot en blaast je meteen met de rug tegen de muur. Al snel heb je het Huracan-geluid door en dat maakt de band toegankelijk voor vooral metalfans. Stonergitaren van de tandem Reygaert-Wille en de bijna-John Garcia-achtige vocalen worden afgewisseld met meer sferische melodieën en vakkundig brulwerk van De Langhe. Die vocale variatie blijkt vooral in “Close Your Eyes” een van de sterkste troeven van de band te zijn.
Het zal voor de echte stonerfans geen probleem zijn, maar voor de meerwaardezoeker wel: ook bij het gitaarwerk in de twee volgende nummers moeten we denken aan een barbecue in een tankstation in het zuiden van Californië — honger dat we daarvan krijgen! Ook “Paianora” is aanvankelijk honderd procent vintage Kyuss, op de bijna-mosh en de onheilsschreeuwen na. En als we we nog een puntje van kritiek mogen geven: “Man Who Stares At Goat”, dat iets meer neigt naar High On Fire, wordt dat tikkeltje te lang uitgesponnen. Een band als Huracan mag gerust eindigen met een knal.
Hoe vreemd het ook klinkt, de kracht van Huracan zit hem vooral op het einde van de ep en meer bepaald in zijn subtiliteiten. Herkent u ook later in “What If She’s Dead” die Tool-achtige passage? Ook in afsluiter “Manic” zit zo’n verrassende riff verstopt. De creativiteit is dus voelbaar aanwezig bij Huracan. Een lichtpuntje in een scene die al te vaak te kampen heeft met steriliteit.
De eerste ep van Huracan lijkt een startpunt in de zoektocht naar een atmosferisch stonergeluid. Maar wat voor een verschrikkelijk woord is dat eigenlijk, ‘atmosferisch’? Beter gezegd: tussen de beuk-riffs is er af en toe ruimte voor een heerlijk meeslepende melodie. En af en toe een knipoog naar Tool kunnen we zeker smaken. Maar Huracan blijft vooral spek naar de bek van fans van Kyuss, Kylesa en Weedeater, en alles daartussen. Stoner dus, maar niet voor doetjes. En nu dat stuk vlees op de rooster leggen!
