Young Fathers :: White Men Are Black Men Too

Even op de lauweren rusten, een bezinningsmoment inlassen of wat tijd maken voor een leven buiten de muziek: het is allemaal duidelijk geen optie voor Young Fathers. Het Schotse trio kan meedrijven op een steeds aanzwellende hype en blijft het vuur continu aanwakkeren.

Vorig jaar was er nog de sterke debuutplaat Dead na de al erg indrukwekkende tapes Tape 1 en Tape 2. Van de moeilijke bevalling die men vaak bij een tweede langspeler veronderstelt, is hier niets te merken: White Men Are Black Men Too wordt gekenmerkt door een minstens even sterke vitaliteit als zijn voorgangers en legt zelfs nog meer alle kanten uit schietende creativiteit aan de dag. Dat levert hier naar eigen zeggen een popplaat op. In elk geval is het een bijzonder gevarieerde luisterervaring, waarbij alle genregrenzen gerelativeerd worden en zelfs de algemene noemer hiphop nog slechts met moeite kan gehanteerd worden. The shape of pop to come? Laat ons hopen.

Wat bij een eerste beluistering opvalt, is de enorme muzikale diversiteit. De aardse klanken van het donkere Dead zijn lichtjes verschoven naar een meer open, exuberant geluid waardoor alles kan binnen een song, vaak met bijzonder catchy resultaten. Het gros van de nummers is gezegend met een ijzersterke melodie, opzwepende ritmes of in het oog springende geluiden, ingebed in een hutsepotproductie die toch coherent aanvoelt. Eerdere kenmerkende bouwstenen zijn opnieuw van de partij: grofborstelige synths, schmalzy drum loops aangelengd met tribaal gebons, rommelende basfrequenties, maar het klinkt allemaal wat directer, meer gefocust, en in feite zelfs simpelweg beter.

Op het vlak van productie is dit dus zonder twijfel het sterkste en meest coherente werkstuk dat de groep al liet horen. TV On The Radio (ten tijde van Return To Cookie Mountain) dat vroege Public Enemy platen onder handen neemt met toevoegingen van pakweg Vampire Weekend. Dat levert vooral in de eerste helft van de plaat een weergaloos gevarieerde en boeiende sonische rollercoaster op, en hoewel de tweede helft van de plaat iets minder urgent klinkt dan de eerste, is er van een echte kwaliteitskentering nauwelijks sprake.

Middelpunt van de plaat is het mastodonte trap, grime en noise vermengende “Old Rock n Roll”. Die centraliteit blijkt ook uit het feit dat de plaattitel hiervandaan komt (al luidt het wel iets genuanceerder “SOME White Men Are Black Men Too”), een zinsnede die in post-Ferguson en nu ook post-To Pimp A Butterfly tijden niet bepaald oncontroversieel klinkt. Dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn van de band, maar de logica achter die lyrics houdt in feite wel steek: zwart en wit zijn relatief en politieke correctheid kan ook verdomd verlammend werken. “We’re living life like a bubble wrapped ape” wordt er gerapt, gevolgd door “I’m tired of blaming the white man”.

Al wordt er niet echt een helder statement gemaakt, want dat is niet waar Young Fathers aan doet. In zowat elke track verkiest het trio om via korte, soms omfloerste boutades de luisteraar aan het denken te zetten in plaats van hem een ideologie op te dringen. Young Fathers is hier geregeld provocatief maar nooit prekerig. Wel wordt uit tracks als “27” of “Shame” duidelijk dat het centrale idee was om de belevingswereld van de bandleden te vatten: de omzwervingen van drie twenty-something quasi staatloze jongeheren die na jaren aanmodderen plots door succes overrompeld worden.

White Men Are Black Men Too is de langste Young Fathers plaat tot nog toe (nu ja, het verschil zit hem in een handvol minuten) en ook de beste. Die ongebreidelde creativiteit en drive gekoppeld aan de enorme muzikaliteit die onze aandacht zo trok op Tape Two blijft aanwezig in een plaat die bovendien erg coherent klinkt. Het potentieel was op eerdere platen al onmiskenbaar en de genialiteit vaak erg tastbaar (zij het in wat meer verknipte vorm). Op White Men Are Black Men Too weten de heren van Young Fathers de belofte met verve te verzilveren.

Young Fathers gaat de komende maanden stevig touren, maar staat in onze contreien voorlopig enkel op Dour Festival geprogrammeerd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 17 =