Clarence Clarity :: No Now

Hoezo, religieus en progressief gedachtengoed zouden niet samengaan? Hoezo, experimenteren met samples levert geen catchy popsongs op? Als je Clarence Clarity heet, dan kan het allemaal. Houd u vast aan de takken van de bomen.

Als u dacht dat Kanye West met een Messiascomplex kampte, dan kent u Clarence Clarity nog niet. De producer uit Londen verkondigt met zijn mengeling van electrofunk en exotische melodieën naar eigen zeggen het woord van God. In interviews spreekt hij bovendien zijn ambitie uit om de grootste artiest aller tijden te worden, en om via muziek zijn knotsgekke stempel te drukken op de hedendaagse samenleving. Van megalomanie gesproken. En hoewel de man beweert slechts een spreekbuis te zijn, valt aan zijn boodschap weinig af te dingen.

“Will To Believe”, “The Gospel Truth” en “1-800-WORSHIP” zijn slechts enkele songtitels uit No Now, maar ook op andere tracks laat Clarity zich van zijn meest religieuze kant zien. “A life without sex is a life without sin” klinkt het bijvoorbeeld nogal belerend in “Buck-Toothed Particle Smashers”. En in “Off My Grid” verkondigt hij met een hand op de Bijbel dat hij “verslaafd is aan zichzelf”. Ondanks die geforceerde spiritualiteit staat de man toch met meer dan een been in het internettijdperk: hetzelfde nummer begint immers met de woorden “Talk to me/Through a screen/Talk to me/Like I’m real”. Het levert een bizarre song op die tijd en ruimte doet vervagen op een niet geheel onaangename manier.

De enigmatische laptoptovenaar wil bovendien niet alleen op thematisch vlak larger than life zijn: hij slaat de luisteraar voortdurend om de oren met samples (zie bijvoorbeeld “Hit Factory Of Sadness”) en ontketent dodelijke hanengevechten tussen woeste synths en hyperactieve drumpatronen. De met de computer gefabriceerde, naar drum ’n bass of hiphop neigende ritmesecties worden echter platgespoten om ruimte te maken voor Clarity’s vocals, die vakkundig naar voren worden gemixt zoals dat doorgaans bij hitgevoelige popmuziek gebeurt. Daaraan worden bij tijd en stond een aantal nogal etnisch aandoende samples toegevoegd, zoals het Arabisch fluitje in “Those Who Can’t, Cheat” en het Oosterse geneuzel dat zwaar vervormd wordt in “The Gospel Truth”.

De luisteraar zou zowaar de weg kwijtraken, ware het niet dat Clarity voortdurend geflipte zangmelodieën op ons afvuurt die zo catchy zijn dat het bijna pijn doet. “Will To Believe”, “Alive In The Septic Tank”, “Those Who Can’t, Cheat” en “Meadow Hopping, Traffic Stopping, Death Splash” worden telkens aangedreven door het opzwepende gekerm van Clarence Clarity’s zeer herkenbare stem. Het ene refrein is al meer memorabel dan het volgende, en zelfs wanneer hij het wat rustiger aandoet – zoals in “Bloodbarf”, “Porn Mountain”, of “Cancer In The Water” – lijkt de Londenaar een soort bezwering uit te spreken over het publiek van synthesizers rondom hem. Met het zeurderige gitaartje van “With No Fear” stuurt hij ten slotte aan op een pervers eerbetoon aan “Televators” uit de eerste plaat van The Mars Volta. Tijd om even uit te blazen. Zij die deze buitenaardse klanken niet onmiddellijk als ondraaglijk terzijde schuiven, gaan een boeiende kosmische reis tegemoet. Alleen oppassen dat uw hoofd niet ontploft door de overdruk.

Drukke, expressionistische electropop die de ene ziekelijke revelatie aan de andere rijgt. Zo kunnen we het debuutalbum van Clarence Clarity nog het beste omschrijven, al zult u daar niet veel wijzer van worden. Deze manische knoppensjamaan lijkt niet te stoppen, alleen bestaat het risico dat hij zichzelf tot waanzin drijft bij het produceren van dergelijke geluiden. En dat hoeft nu ook weer niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − 5 =