Therapy? :: Disquiet

Een sequel van het iconische album Troublegum uit 1994, zo luidt het promopraatje maar dat is niet echt naar waarheid. De Basiliek van Koekelberg is niet de Taj Mahal. Therapy? zelf weet dat ook en wil helemaal geen tweede Troublegum afleveren. Andere tijden, andere line-up, zo merkte frontman Andy Cairns terecht op.

Dus niet de demonische opwinding van Troublegum ,neen, en geen vlijmende, in de ziel kervende lyrics als “With a face like this, I won’t break any hearts / And thinking like that, I won’t make any friends” of “You just wanna be Jesus without the suffering”. Ook – laat het ons onomwonden toegeven – geen venijnige motten in het gezicht als “Knives”, “Nowhere” of “Trigger Inside” en geen machteloze oerschreeuw (die ieder die ooit een geliefde zag vertrekken al eens in zich heeft voelen opwellen) zoals in “Unrequited”.

En eigenlijk ging het niet zo goed met Therapy ?. Op elke Therapy?-plaat, hoe zwak of tam ook, stond wel eens een pareltje (zo op het dieptepunt Shameless “I Am The Money”, een nummer dat we graag sardonisch meeneuriën als we een sugardaddy met zijn golddigger in de smiezen krijgen) maar na de laatste goede plaat Never Apologise Never Explain , uit 2004 alweer, kreeg de Therapy?-aficionado op de keper beschouwd mossel noch vis -albums, met een wat losgeslagen drang naar creativiteit en experiment die soms interessante, pakkende songs opleverde maar waar vaak een ‘we hebben eigenlijk zelf geen benul waar we heen willen’-gevoel doorwaadde.

Therapy? meent het echter weer met dit album (voor wie het bijhoudt: nummer 14): met “Still Hurts” willen de Noord-Ieren à la “Knives” overrompelen en gaan de tanden inderdaad als die van een in het nauw gedreven roofdier op elkaar. Het nummer heeft niet de wereldklasse van “Knives” maar de bitse en radeloze zang („Help me / I’m stuck / The room inside my skull / I can’t escape / A prison I can’t break”), het vlijmscherpe gitaarwerk en de furieuze, jachtige drums maken veel goed. Het moge duidelijk zijn dat het bestaan in het ondermaanse voor Andy Cairns en co. – en zelf hebben we de plaat beluisterd tijdens het bekampen van een klootzakkerig griepje – nog steeds geen lolletje is. Een strakke en toornige Therapy? kijkt weer, vervuld van woede, wanhoop, frustratie en (zelf)walging onverschrokken in ‘s levens meurende muil.

“Fall Behind” nestelt zich met zijn uitgekiende opbouw het makkelijkst in het brein maar wordt net als “Words Fail Me” iets te snel afgebeten. De gitaren op “Vulgar Display Of Powder” (fijne woordspeling voor Pantera-fans) zijn dan weer in de leer gegaan bij oude (en dus goede) Helmet. Disquiet heeft een gans resem catchy nummers, sommige met een wegdroommelodie (het poppy “Tides”) en bij live versies ervan zal de grijnslach weer beeldig op het facie van Andy Cairns staan.

De frisheid die de laatste jaren uit Therapy? leek te zijn gesijpeld is terug, de band is uit haar sluimerstand getreden met geslepen hooks, knappe refreinen, ongewassen riffs (“Helpless Still Lost”), de o zo vertrouwde wijdlopige bas van Michael McKeegan (hé, de baslijn van Joy Division-cover “Isolation” op “Insecurity”) en de typische hakkende keteldrums. De aanloop naar “Idiot Cousin” doet grungy aan maar het is de langste track, het atmosferische en pikkedonkere “Deathstimate” , een brok doom met een Black Sabbath-achtige riff die even van de betreden paden afgaat maar zich niet verliest in mislukt geëxperimenteer. “The road ahead looks shorter than the one behind”, weeklaagt Cairns. Hij ziet dit najaar Abraham.

De nieuwe Therapy? is toegangelijk maar hem als het manna binnenhalen zou helaas overdreven zijn. Er wordt op Disquiet geen tijd verspild met halfslachtige probeersels en instrumentals, het evenwicht geweld-melodie werd hervonden maar het wordt nooit meer als voorheen. Sommige nummers komen iets te gevaarloos voorbij en echte uitschieters of verrassingen, songs die het niveau van het betere nineties materiaal halen, worden dan ook node gemist. Therapy? heeft een halve in-your-face-plaat gemaakt, wat beter is dan wat het eigenzinnige trio ons de jongste tien jaar voorschotelde en dat is op zich al fijn nieuws. Men zegge het voort.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 2 =