Zun Zun Egui :: Shackles’ Gift

Shackles Gift, de tweede plaat van Zun Zun Egui uit Bristol, is al van eind januari uit, maar blijft een beetje onder de radar hangen. Onterecht, als je het ons vraagt.

Het vijftal met de gekke naam is de experimentele en kleurrijke speeltuin van zanger/gitarist Kushal Gaya, afkomstig uit Mauritanië, en keyboardspeler Yoshino Shigihara, afkomstig uit Japan. De twee getalenteerde muzikanten voelen zich het best thuis in de free jazz, punk funk, afrobeat en nog meer exotische genres waar de gemiddelde alternatieve rockfan wellicht niet in thuis is. In 2011 debuteerde Zun Zun Egui met Katang, die de door The Guardian de hemel in werd geprezen. En terecht, want Zun Zun Egui mixt duizelingwekkend veel invloeden tot een explosieve cocktail. En Andrew Hung (Fuck Buttons) zal ook wel onder de indruk geweest zijn; hij nam de productie van Shackles’ Gift voor zijn rekening. Het resultaat van die samenwerking werkt aanstekelijk op de heupen én ongetwijfeld ook uw humeur.

Om de luisteraar meteen in de wereldse sfeer te brengen, opent de plaat met een speech van een vrouw (voor de liefhebbers: in het Mauritiaans Creools) die het werk op een plantage uitlegt. De invloed van Gaya’s heimat blijft uiteraard niet beperkt tot die ene intro, want ook de bezwerende vocalen, energetische drumroffels, gitaarjengels en een pompende basgeluid zijn doorspekt met een onweerstaanbare Afrikaanse groove. Zo klinkt “Rigid Man” als een Gang Of Four in een afrobeatjasje. Het feest wordt meteen verdergezet met het onweerstaanbare “African Trees” — supergroovy, superheavy én superexotisch. Maar dan moet het meest dansbare nummer (“Ruby”) nog komen.

Onze favoriet is het niet, maar ook in nineties rocker “I Want You To Know” zingt Gaya de pannen van het spreekwoordelijke dak. Met “Soul Scratch” wordt het niveau nog meer de hoogte in gejaagd. Zo’n verrukkelijke mix van free jazz, soul en stevige gitaren (en wat nog allemaal?) zullen we dit jaar niet meer te horen krijgen. En opnieuw springen de sublieme gezangen in het gehoor. Zo wordt “Soul Scratch” algauw uitgeroepen tot een van de hoogtepunten van de plaat.

Misschien gaat de hyperkinetische stijl — want er wordt echt wel snel van genre veranderd — in “Tickle The Line” en “Late Bloomer” sommigen iets te veel worden? Dat kan, maar dan moet u de nummers opnieuw en opnieuw beluisteren. Je zou dat ook kunnen zeggen dat de kakofonie teveel wordt in “The Sweetest Part Of Life”? Maar de rode draad blijft de altijd terugkerende combinatie van ijzersterke hooks en melodieën die je bij de keel grijpen. Dus u zal het wel overleven. Wel in tegendeel, de ‘Freedom!’-gezangen kunnen meteen meegezongen worden.

Waar in “The Sweetest Part Of Life” een euforische reggae-stemming niet ver weg is, zoekt de afsluiter “City Thunder” het donkerste hoekje van de plaat op. Het langste nummer gaat u ook nog verbazen: het wordt namelijk minutenlang voortgedreven door één centrale bluesy riff en tribale percussie. Ondertussen kan u nog mee mijmeren met Gaya (“Sometimes I worry I left my country/ Sometimes I worry I’ll go back no more”).

Shackles’ Gift is als een wereldreis maar dan op muzikaal vlak. Zun Zun Egui neemt je mee langs invloeden als rock, funk, wereldmuziek, jazz én soul. Dat maakt van deze enorm eclectische plaat geen makkelijke kost, maar wel een van de ontdekkingen van het jaar. Zun Zun Egui is onconventioneel en conventioneel tegelijk, en daar houden wij van.

Benieuwd wat Zun Zun Egui live geeft? De band speelt op zondag 14 juni samen met Hypochristmutreefuzz in Cactus Muziekcentrum in Brugge!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × twee =