Disappears :: Irreal

De mannen van Disappears weten altijd de perfecte albumhoes te kiezen. Geen betere visuele voorstelling van de muziek van de groep dan wat abstracte vormen en lijnen op een kale achtergrond. Op de nieuwe full length van de conceptuele rockers is het dan ook minimalisme en abstracte anti-rock troef.

Disappears zijn geen lummelaars, Irreal is al de vijfde full length in evenveel jaar tijd van de band uit Chicago. In een niet zo ver verleden werden ze nog vergezeld door ene Steve Shelley van Sonic Youth op drums, maar ook zonder Shelley is het duidelijk waar de band de mosterd haalt. Krautrock, postpunk, avant-garde en shoegaze zijn allemaal genres die op een of andere manier geïntegreerd worden in de muziek van het viertal, al brengt Disappears het wel in zijn eigen, moderne interpretatie. Weinig rockgroepen durven zo’n strakke conceptuele aanpak te hanteren als deze groep. Bij Disappears wordt herhaling en minimalisme tot in het extreme doorgedreven, met hermetisch gesloten grooves die zich ongemakkelijk in je lichaam proberen te wurmen. Als er een band zowel zou thuishoren in een smerige volgepakte kelder als in Tate Modern, dan is het wel Disappears.

Als statement kan het wel tellen, een album openen met het minst toegankelijke nummer van de hele plaat. Wie de monotone herhaling van ‘Interpretation’ zes minuten lang uitzit, zal de rest van de plaat dan ook wel perfect kunnen pruimen. Irreal is de meest abstracte plaat van Disappears tot nu toe, en maakt er een kunst van zo weinig mogelijk prijs te geven na een luisterbeurt. Disappears kon je altijd al bezwaarlijk een rockgroep noemen, maar deze plaat heeft in feite nauwelijks iets meer met ‘rock’ in de traditionele betekenis te maken. Wie op zoek is naar herkenbare gitaarriffs en meezingbare refreinen, moet niet naar Ireal gaan luisteren. ‘I_O’ geeft vijf minuten lang de indruk dat het nummer elk moment kan losbarsten, maar doet dit uiteindelijk nooit en eindigt in een anticlimax. Ook de vooruitgeschoven single ‘Another Thought’ moet het niet hebben van catchy vocalen of een flitsende gitaarlick, maar teert op een onpeilbare spanning die het nummer vooruit stuwt naar een abrupt einde.

Titelnummer ‘Irreal’, waar de lijzige grafstem van Brian Case heerlijk murmelt over een hoekige gitaarpartij die het hele nummer lang blijft doorgaan, is Disappears op hun best. Het nummer werkt opnieuw gestaag toe naar een vreemde jazzy outro, waarbij gitaargolven over het nummer heen walsen en uiteindelijk terug weg deinen. De tweede helft van Irreal is een beetje toegankelijker dan de eerste, met nummers als ‘Halcyon Days’ en ‘Mist Rites’ die iets meer melodie en explosiviteit prijsgeven. De uitstekende productie is bovendien van de hand van John Congleton, die ons vorig jaar ook al meesterwerkjes van Swans en Cloud Nothings bezorgde. Met het kurkdroge en claustrofobische geluid van Irreal lijkt Disappears hun ultieme geluid te hebben gevonden.

Irreal is een heerlijk desoriënterende plaat van een extreem boeiende band. Een plaat die gemaakt is om laat op de avond te worden gedraaid, eventueel met een paar glaasjes alcohol erbij, om het repetitieve gedreun zo goed mogelijk te laten doordringen. Gaat dat zien in de Beursschouwburg in Brussel op vrijdag zes februari, eventueel met een paar glaasjes alcohol erbij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 3 =