Disappears :: Guider

Kranky, 2011

Voor velen zal Disappears nog een nobele onbekende zijn, ook al
is ‘Guider’ reeds het tweede album in een korte tijdspanne. In 2010
verscheen ‘Lux’, ook al op Kranky, na een grote hoeveelheid
optredens met luminairen als Deerhunter en
Tortoise.
Ondanks deze relatieve onbekendheid zijn de spilfiguren van
Disappears doorgewinterde muzikanten met een straf verleden. Brian
Case bewees onder meer zijn kunnen bij het invloedrijke 90 Day Men,
en producer/drummer Graeme Gibson heeft een aardig palmares
bijeengesprokkeld in de muzikale centra die Chicago en Vancouver
zeker zijn. Hij leverde studiowerk alsook drum- en baspartijen voor
bands als Califone en Joan of
Arc, en kan alles bij mekaar getuigen van meer dan twaalf jaar
ervaring.

Graeme Gibson is verantwoordelijk voor de productie van
‘Guider’, maar heeft de stokken doorgegeven aan niemand minder dan
Steve Shelley. De drummer van Sonic Youth was al
een klein jaar op zwier met Michael Rother en diens
‘Hallogallo’-tournee, en het is dan ook een grappig toeval dat
‘Guider’ zich bij momenten aardig laat inspireren door Neu! en
diens zielsverwanten. Wat er ook van zij, met Steve Shelley weet je
hoe de vork in de steel zit: de man leeft niet van zwierige,
gedurfde solo’s, maar van puur en onverdoken bonkwerk, iets wat
overduidelijk hoorbaar is eens opener ‘Superstition’ losbarst.

Vocaal zit Disappears in een tweeledig stelsel. De eerste vier
nummers worden gekenmerkt door een energetische Brian Case die het
ene moment Lou
Reed
(met als typevoorbeeld ‘Sister Ray’) kanaliseert, om vlot
door te schakelen naar de John Dwyer die we kennen van Thee Oh Sees
en Coachwhips. Anderzijds is er het monotoon declameren van de
laatste twee tracks, hetgeen vooral op ‘Revisiting’ bijdraagt tot
de dieselmotor die Disappears draaiende houdt. Het is nooit
verbluffend goed, maar Case kent zijn beperkingen en maakt geen
misstappen.

Over de mix kunnen we kort zijn: weinig op aan te merken. Alles
lijkt goed hoorbaar te zijn, de lage tonen nemen overwegend het
voortouw, en dat komt de muziek op ‘Guider’ zeker ten goede.
Gitaren overstemmen de bas nooit, wat hier en daar voor leuke
verrassingen zorgt, en dat terwijl het hier van de eerste tot de
laatste noot toch wemelt van de psychedelische effecten. Als je dan
nog incalculeert dat bij vijf van de zes nummers de eerste
take ook meteen de laatste was, verdient de geluidsman
toch een extra schouderklopje, mij dunkt.

Hoewel de band erg scherp staat en de nummers er met
onnatuurlijk gemak uitgeranseld worden, is het toch enigszins
jammer dat ‘Revisiting’ als epische afsluiter tekort schiet. Dan
hebben we het niet over de schoonheidsfoutjes die hier en daar
optreden, maar wel het wat ondermaatse krautrockkader waar mee
gewerkt moet worden. Het is een prototypische jam zoals ze
geperfectioneerd werd door Neu!, maar de basislijn is dermate
monotoon dat het net iets te veel moeite vraagt van de luisteraar
om interesse te blijven opbrengen. Voeg daar een wat tegenvallende
middenimprovisatie aan toe, en je hebt een ondermaats nummer dat in
feite het hoogtepunt van ‘Guider’ had moeten worden.

Dit verzurende slot ten spijt hebben we ontegensprekelijk te
maken met een groep muzikanten die borrelen van het talent en
specifieke genremotiefjes goed weten uit te spelen. Alles bij
mekaar levert dat een sterke plaat op die net niet overtuigend
genoeg is om de luisteraar echt van de sokken te blazen. Voor zij
die op zoek zijn naar een middenweg tussen Cave en Wooden Shjips
is dit misschien een ideale plaat en live-ervaring.

Op 9 februari staat Disappears samen met sonische
ruimtewandelaar Köhn in Magasin
4.

http://www.myspace.com/disappearsmusic

http://disappearsmusic.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 18 =