Obituary :: Inked In Blood

“Liefhebbers van metal en klassieke muziek delen eenzelfde persoonlijkheid”, zo maakte een aantal jaren geleden een Brits onderzoek bekend. Of u nu een doorsneemetalhead bent of graag met Bach, Mahler of Stravinsky verwijlt; u bent in de regel een zachtaardige creatieveling die eerder in zichzelf gekeerd is, maar zich goed in zijn vel voelt. Hoogbegaafde kinderen, aldus een andere Britse studie, zouden zelfs Slayer, Slipknot of Tool boven klassiek verkiezen. Hadden we u al gezegd dat we na het beluisteren van de nieuwe Obituary de Divina Commedia naar het Mandarijns hebben vertaald, Israëli’s en Palestijnen nader tot elkaar hebben gebracht, foster parent van een half dorp Afrikaantjes zijn geworden en vijf exquise standjes aan de Kamasutra hebben toegevoegd?

Album nummer negen is die nieuwe Obituary intussen al, na een stilte van 5 jaar. Obituary, toch een band die al zo’n jaar of dertig – in 1997 hielden de metalveteranen wel een jaar of zeven op te bestaan — in de metal scene bedrijvig is. Death metal uit Florida (zie ook: Atheist, Deicide, Death, Massacre, Morbid Angel) om precies te zijn, van makers van legendarisch spul als Slowly We Rot en Cause Of Death. Al was het iets minder medio nineties, dan nog blijven deze death metalpioniers een vaste waarde. De plaat Inked In Blood kwam door crowdfunding tot stand en is het product van de broertjes Tardy, samen met oudgediende Trevor Peres en nieuwe medestrijders als gitarist Kenny Andrews en bassist Terry Butler (Death, Six Feet Under): John, met zijn onbehouwen geloei en gebrul nog steeds een van de beste stemmen in het genre, en Donald, die als vanouds achter de drumkit excelleert.

En Obituary doet nog steeds wat Obituary moet doen. Er wordt zonder poespas binnengevallen met het potente en trashy “Centuries Of Lies”, waarbij de door John Tardy uitgestoten “oew’s” perfect op hun plaats vallen. Lompheid wordt verder doorheen het album vaak getemperd door niet misse, maar helaas ook niet onvergetelijke melodieuze gitaarsolo’s en sommige songs met een punky inslag, zoals “Violence” en “Minds Of The World”, dreigen even in hersenloos gebeuk te verzanden tot een knap middenstuk soelaas biedt. De songtitels doen vermoeden dat het leven voor de gemiddelde death metallo allerminst een pretje is, maar de band weet nog steeds, zoals op “Visions In My Head” of “Out Of Blood”, te overrompelen en het sludgy “Within A Dying Breed” verschaft dan weer een gesmaakte afwisseling tussen loeizwaar, primitief en wervelend. Drie vierde van het nagelnieuwe materiaal komt harder aan dan een – ach, gun ons even wat jeugdnostalgie — roundhouse kick van Jean-Claude van Damme ten tijde van Bloodsport.

Maar laat ons toch even vrij en vrank spreken. Inked In Blood klinkt zoals death metal moet klinken: opzwepend (na drie nummers konden we amper aan de drang weerstaan om een lul op een foto met de tronie van Ben Weyts te tekenen), venijnig, rauw, hakkend en grommend. Echt een saaie boel wordt het bij Obituary zeker niet, maar de plaat is geen groeiertje, doch eerder een krimpplaat: na een aantal luisterbeurten valt het album op de keper beschouwd wat bleekjes uit en wordt het wat lastiger om in een ruk uit te zitten. Gevaarloos, te weinig verrassend, af en toe wat repetitief, herkenbaar en voorspelbaar: het zijn jammer genoeg woorden die à la limite bij Inked In Blood passen. Obituary maakt verre van de moeilijkste variant van death metal, geen academische pretenties hier dus, maar niets op dit album is echt wereldschokkend. En als u ons nu wilt excuseren: er moet dringend een hulpeloos kattenjong uit een boom worden gered.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =