Milow :: Silver Linings

Verandering van spijs doet eten, zegt men weleens. Met die gedachte speelde Milow vast ook toen hij het concept voor Silver Linings bedacht. Na het uiterst succesvolle North And South, een interessante plaat gevuld met poppareltjes, pakt Jonathan Vandenbroeck nu uit met een resem fragiele en gezapige songs voor filosofische wereldverbeteraars.

Hij had er even genoeg van. De vele optredens hadden duidelijk hun tol geëist. Om weer tot rust te komen en om inspiratie voor een nieuw album op te doen, besloot Milow zonnigere oorden te verkennen. Een verblijf in Los Angeles zorgde voor de broodnodige bezinning en het besef dat je als artiest niet altijd moet doen wat het publiek van je verwacht. Of dat een goed idee was, laten we nog even in het midden. En toch, deze plaat gaat geen potten breken. De aanstekelijke meezingers waarmee Milow in het verleden roem en rijkdom verwierf, zijn op Silver Linings in geen velden of wegen te verkennen. Uiteraard hoeft dat niet slecht te zijn, maar wanneer je een commerciële succesformule overboord gooit om haast koppig je eigen ding te doen, dan mag je wel wat gefronste wenkbrauwen verwachten.

Na het beluisteren van Silver Linings hadden we dan ook even het gevoel dat we voor eeuwig met fronsrimpels opgescheept zouden zitten. “Learning How To Disappear”, het eerste nummer op het album, maakt meteen duidelijk welke richting Milow wil inslaan. Hoewel je op dit moment nog getrakteerd wordt op een aangenaam en redelijk eenvoudig popnummer, voel je dat er verandering in de lucht hangt. Naarmate het nummer verder kabbelt, krijg je meer en meer het gevoel dat Milow een album heeft gemaakt dat vooral goed moet scoren bij een publiek dat wel houdt van een streepje americana. Zo hoor je op de achtergrond van het openingsnummer elementen die je makkelijk plaatst bij country voor beginners. “The Golden Hour” ademt onmiskenbaar hetzelfde gevoel uit. Zowel de tekst als het arrangement passen naadloos in de countrykraam en doen je onmiddellijk afvragen waarom Milow het Europese karakter van zijn sound wat overboord lijkt te gooien.

Verder word je op Silver Linings vooral op een bijzonder routineuze manier geconfronteerd met de beperkingen van de arrangementen waarrond de tracks zijn opgebouwd. Haast ieder nummer wordt zo minimalistisch mogelijk samengesteld, waardoor je na een klein kwartiertje al snakt naar een zweepje opwinding. “Echoes In The Dark” is zo het perfecte voorbeeld van een productieproces waarbij het doel niets anders kan geweest zijn dan de luisteraar zo snel mogelijk in slaap te wiegen. Het nummer begint met een bijzonder rustgevend riedeltje en wordt al snel aangevuld door twee dromerige stemmen die elke vorm van oprechtheid lijken te missen. Het resultaat is een haast comateus duet; een tenenkrommende ballad die nooit echt op gang lijkt te komen. Met tracks zoals “Blue Skies” en “You’re Still Alive In My Head” lijkt de algemene teneur er bovendien niet op te verbeteren. Milows gitaar neemt nu wel een prominente rol in, maar meer dan een aantal gebroken akkoorden en wat kampvuurkitsch hoef je niet te verwachten. Daarnaast krijg je ook de indruk dat Vandenbroeck er gewoon nooit echt zin in heeft. Doorheen het album word je slechts een zeldzame keer getrakteerd op voelbare passie in Milows stem. Verandering van spijs voor sommigen; commerciële zelfmoord voor anderen.

Als overbodig toemaatje krijg je op het album ook nog een aantal livetracks door je strot geramd. Conceptueel een goed idee; de bonusnummers sluiten perfect aan bij de sfeer van het album, maar kwalitatief gaat het hier om een overbodige zet. Silver Linings is dan ook het soort album dat je als singer-songwriter maakt om de artiest in jezelf weer tevreden te stellen. Iedere zanger met wat zakelijk verstand zou moeten beseffen dat je die dingen na het mixen gewoon lekker in de kluis gooit. ‘He was a famous singer/now he’s just a singing fool’; tijd om je te herpakken, vriend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =