Wat doe je als je debuut een schot in de roos was? Nog eens dezelfde knalplaat maken of het over een totaal andere boeg gooien? Traumahelikopter houdt de kerk in het midden.
Zanger-gitarist Mark Lada, gitarist Daan van Dalen en drummer Roel van Merlot hebben het voorbije jaar geen seconde stilgezeten. Na de release van hun debuutalbum Traumahelikopter begin vorig jaar, hebben de jonge, wilde honden uit Groningen meerdere keren door Europa en de Verenigde Staten getoerd om daarna nog eens een nieuwe plaat te maken. Enerzijds laat I Don’t Understand Them At All duidelijk horen dat het trio geëvolueerd is op het vlak van songschrijven, anderzijds lijkt het dat de plaat er iets te snel is gekomen.
Om met het slechte nieuws te beginnen: zeker een tweetal nummers lijken nogal snel in elkaar geflanst. Pas op, ze zijn uiterst genietbaar, maar je zal ze niet snel op repeat zetten. “You” is naar Traumahelikopter-normen extreem melodieus, maar komt — zoals ze in België zeggen — nogal plattekes over. De band probeert te poppy te klinken. Gelukkig houden de leuke riedels het nummer recht. “These Days” klinkt dan weer akoestisch en luchtig, maar is bijlange niet zo aanstekelijk als de geslaagde opener “Alone”.
Een van de andere nieuwigheden is dat de teksten veel persoonlijker werden. De nummers handelen over eenzaamheid, rusteloosheid en teleurstelling. Een mooie illustratie van hoe die weinig positieve songthema’s mooi geïntegreerd worden in het nieuwe geluid is te horen in “Alone” en “No Hope”. Het eerste nummer is veel minder rechttoe rechtaan punk dan wat we van de band gewoon zijn. De intro alleen al is opmerkelijk: zo stil, zo zuiver, zo zacht. Pas na een halve minuut barst het nummer uit met een geweldige riff. Knappe song, zonder meer, om nog maar van dat verrukkelijke refrein te zwijgen.
“No Hope” is dan weer het meest sobere nummer op de plaat en handelt ook duidelijk niet over de leukste thematiek. Ook “Last Night I Dreamed I Killed Myself” klinkt minder rauw, maar is wel extreem catchy — de nodige ‘ooo’s ooo’s’ krijgt u er gratis bij. Ook dit nummer is uiterst swingbaar. Traumahelikopter slaagt hier ook wel in zijn opzet.
“Always Being Followed” is dan weer old school Traumahelikopter. Een nummer waarin het lijkt alsof de Ramones weer even terug zijn. Ook “Shithole In C” zou op de eerste plaat van Traumahelikopter kunnen passen. Samen met “Always Being Followed” is het een van de agressiefste nummers. Maar niet alleen met die nummers pakken onze onze Noorderburen verschroeiend uit. Ook “Everytime I Close My Eyes”, waarin een heerlijk zuiderse riff verscholen zit, is een opzwepend nummer. Nóg beter is “I Don’t Want Spend The Rest Of My Time With You”
Eerlijk: vanaf de achtste track “I Can’t Them At All” hadden we het gevoel dat de fut eruit is. Dan wordt de band het slachtoffer van zijn uiterst efficiënte formule: de muziek raakt je niet meer zo veel als bij de eerste nummers. Anders gezegd: I Don’t Understand Them At All is een plaat die je niet in één ruk hoeft uit te luisteren. Ondanks de subtiele nieuwe sound blijft de rode draad ook makkelijk toegankelijke (garage)rock. En je kan elk refrein na één luisterbeurt nog altijd meehuilen. Ons hoor je dus niet klagen.
