Voer maar eens een gesprek over Death Vessel, zonder het onderwerp vrijwel onmiddellijk te laten stranden bij de bijzondere stem van bezieler Joel Thibodeau. Dat wordt moeilijk. Met zijn ijle maar kristalheldere stemgeluid beschikt hij niet over de benepen castraatkwaliteit van een Gabriel Rios noch over het androgyne van een Antony Hegarty, die nog twijfelt over welk geslacht hij het liefst zou aannemen. Hij klinkt eerder als het jonge zusje van Jónsi. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat Thibodeau drie maanden in Reykjavik verbleef bij de Sigur Rós-frontman en producer Alex Somers om aan Island Intervals, zijn derde intussen, te werken.
De IJslanders lieten hun invloed in de eerste plaats doorschemeren in het rijkere klankenpallet en drukten er hun kwaliteitsstempel op. Het debuut Stay Close (2005) en Nothing Is Precious Enough For Us (2008) maakten al indruk met experimentele, narratieve folk. Op Island Intervals is de akoestische gitaar gebleven, maar krijgt ze het gezelschap van onder meer elektronische fuzz, een metallofoon, bellen, een (speelgoed)piano, langgerekte keyboardnoten, een stemmenkoor en de donkere, gammele percussie die vaak kenmerkend is voor Sigur Rós. De licht sublieme opener “Ejecta” kraakt en kreunt zichzelf op gang, terwijl relatief zware orgelgeluiden het nummer voortstuwen doorheen een onheilspellende atmosfeer. De beelden die voor ons geestesoog opdoemen, zijn die van woeste vlaktes, ijzige rivieren en ongerepte bossen. Soms open en desolaat, dan weer even moeilijk te doordringen als de cryptische teksten die aan Thibodeaus brein ontspruiten. Of weet u soms wat het shakespeareaanse “For the nonce I will dream of when we jointly preened triangulated heart” juist betekent?
Het fraaie “Ilsa Drown” begint met spaarzame gitaarplukjes en piano, waarna Jónsi’s onaardse stem met die van Joel versmelt. Hoewel Jónsi’s uithalen onmiskenbaar zijn — niemand scheert hogere toppen met een simpele “hiyoooo” — moet je toch al van goeden huize zijn om de twee van elkaar te kunnen onderscheiden. Hoewel de geest van Sigur Rós hier misschien iets te veel aangeroepen wordt, geven de lagen sound en de delicate stemmen het nummer tegelijkertijd een broos, maar weids gevoel mee. Het winterachtige “We Agreed” gaat eveneens van start met gitaargetokkel en kabbelt zachtjes naar een hogere versnelling, maar blijft zelfs in de piekmomenten subtiel, terwijl het introspectieve “Loom” in zichzelf gekeerde stukken afwisselt met het uitbundigere refrein “I don’t want to owe you my only open road to goodbye”. Ook het onrustige “Island Vapors” stuitert nerveus in het rond om pas in de laatste minuut open te breken. Schijnbaar lichtvoetige, frivole nummers als het geweldig charmante “Mercury Dime” of “Velvet Antlers” gaan dan weer richting experimentele pop. Door de magisch klinkende kalimba en speelse ritmes had “Mercury Dime” trouwens perfect op de soundtrack van The Hobbit kunnen belanden.
In nauwelijks meer dan een half uur schippert Death Vessel tussen etherisch, intimistisch, speels en majestueus, waardoor Island Intervals in mindere handen in een verzameling losse tracks had kunnen uitmonden. Hier blijft de balans wonderwel bewaard. Wat overheerst, zijn immers de verfijnde arrangementen en de mysterieuze, beklijvende sfeer van een plaat die van een andere wereld lijkt te komen. Eentje waar het fijn vertoeven is, welteverstaan.
