In enola’s recensie van Hoops vorige album, The House That Jack Built uit 2012, zaten we nog luidop te ventileren dat ze alle productiehocus pocus die dat album tentoonspreidt toch niet nodig heeft, en ze meer gediend is met intimistische uitvoeringen. Hoop aanhoorde schijnbaar de geprevelde gebeden, en komt nu aandraven met een live (maar zonder publiek) opgenomen, hoofdzakelijk akoestische herwerking van haar tweede langspeler, de zeer smaakbare Hunting My Dress uit 2009. Hierdoor verdient Hoop sowieso al punten, maar zijn het er genoeg?
Nu heeft Hoop zich al wel vaker later verleiden tot het heruitbrengen van ouder werk in een meer gestript jasje. Eerst was er Kismet Acoustic, een EP uit 2008 met enkele herwerkte nummers van op haar eerste album, Kismet. Vorige jaar was er dan The Complete Kismet Acoustic. Wat dat dan is, kunt u zelf wel raden. Die laatste plaat werd grotendeels door de fans gesponsord via crowdfunding, en die vlieger gaat evenzeer op voor Undress.
De opmerkzame lezer zal alvast gemerkt hebben dat de hoes van Undress ook een herwerkte versie is van de originele hoes. Fijn, maar wat krijg je nog meer voor je geld? Wel, een overhoop gegooide tracklist die de nieuwe versies beter tot hun recht moet doen komen, vier duetten, waaronder een nieuwe opname met Guy Garvey in Jesca’s eigen woonkamer, en als extraatje nog een akoestische versie van “While You Were Away”, een nummer dat oorspronkelijk op een EP uit 2011 stond.
Het moge een testament zijn van de kwaliteit van de originele nummers dat ze zo goed, zo niet soms nog beter, overeind blijven met enkel een gitaar en een stem of twee. Het kampvuurgehalte ligt bijwijlen aardig hoog, maar daarom niet per se op een negatieve manier. Hoop en consorten slagen er eerder in je effectief het gevoel te geven dat ze in je woonkamer aan het spelen zijn, op een uit de hand gelopen gezellige avond met vrienden en lekkere wijn. De eerlijke productie, zonder allerhande effecten en tierlantijntjes, en vooral met naar hedendaagse normen zeer gulle hoeveelheden dynamiek, heeft daar zeker ook zijn hand in. Bovendien, als er nu een ding is dat deze dame kan, dan is het wel zingen (“Murder Of Birds”!), en dat komt in deze uitgepuurde behandeling eens zo sterk tot zijn recht.
Niet alle nummers wijken even hard af van hun voorgangers. Zo leunen “Feast Of The Heart” en “Tulip” behoorlijk hard aan tegen de originele uitvoeringen. Aan het andere eind van het spectrum vinden we “Whispering Light”, waarop Hoop voor een keer de lead vocals overlaat aan gastmuzikant Willy Mason, en “Hunting My Dress”, dat omgetoverd werd tot een ontroerend mooi duet met Sam Beam.
Potten breken doet Hoop niet met deze plaat, wat niet wegneemt dat ze zeker wel gehoord mag worden. Al was het maar omdat ze onze eigenste Ancienne Belgique bij naam vermeldt in “Bed Across The Sea”. Anderzijds is het ook niet met dit soort low-key releases dat je als artiest(e) hordes nieuwe fans gaat aanboren, en als dusdanig kan de plaat misschien best nog gezien worden als een cadeautje naar de huidige fans toe, een gevoel dat extra in de verf wordt gezet door het crowdfundingaspect. Zo genomen werkt de plaat uitstekend. Sterker nog: laat die akoestische versie van The House That Jack Built nu ook maar komen!
