Coeur De Pirate :: Trauma

Ze is een absolute superster in de francofone wereld, deze Canadese Béatrice Martin. Dat werd ze door kleine, fijne liedjes op piano: haar eigen liedjes, maar evengoed die van anderen die ze haar schijnbaar fragiele behandeling gaf. Een coverplaat leek dan ook maar een kwestie van tijd. Die is er nu, met fraaie versies van zowaar The National en Bon Iver.

Er zit een ietwat apart verhaal achter deze plaat. Trauma is een Canadese ziekenhuisserie, die voor elk seizoen de soundtrack door een beroemde muzikant uit Quebec laat verzorgen. Die soundtrack bestaat uit louter covers. Zo werd voor het vorige, vierde seizoen Martha Wainwright gevraagd. Coeur De Pirate coverde bijvoorbeeld al Katy Perry, maar viel vooral op door vorig jaar Woodkids “I Love You” of eerder al “Wicked Games” van The Weeknd in een fantastische, doorschijnende jurk te stoppen. Hoe delicaat ze haar stembanden en pianotoetsen ook beroert, de angel in de song laat ze onaangeroerd. En dat maakt dat ze ondanks de Birdy’s van deze wereld veruit het onderscheid blijft maken.

Coeur De Pirate, nog steeds amper 24, maakte een gevarieerde en uiterst boeiende keuze. Allemaal Engelstalige songs trouwens. Geen erg: Martin mag dan vooral live een Engelse dictie hebben die alleen Annemie Struyf een goed humeur bezorgt, maar daar is op deze plaat praktisch niets van te merken. Qua songkeuze is enkel “Ain’t No Sunshine” van Bill Withers ondertussen plat gecoverd, voor de rest gaat ze voor de ietwat minder geijkte paden: “Heartbeat Accelerating” van Kate en Anna McGarrigle (ook gecoverd door Lisa Stansfield) beloven we nooit meer te vergeten en “Lucille” van Kenny Rogers openbaart zich in de versie van Coeur De Pirate als een vergeten of verloren parel — een andere weg is er al die jaren niet geweest. Een nummer als een nachtelijke schaatstocht in een Winter Wonderland. Van The Rolling Stones maakt ze “Dead Flowers” dan weer compleet onherkenbaar.

Martin zet de nummers ongedwongen naar haar hand en maakt er meer dan zuchtliedjes van. Ook akoestische en heel spaarzame elektrische gitaar, cello en zachte drums mogen zich roeren in één diep weemoedige flow. Daarin schikken zich ook minder avontuurlijke herwerkingen van Tom Waits’ “Bottom Of The World”, “Music When The Lights Go Out” van The Libertines of “Last Kiss”, bekend geworden door Pearl Jam maar oorspronkelijk van Wayne Cochran (nee, wij ook niet). Deze songs blijven daardoor meteen herkenbaar en krijgen een extra toefje breekbaarheid, maar dat hoeft niet noodzakelijk een toegevoegde waarde te zijn.

Het zijn vooral de songs uit dit millennium waar Martin mee scoort. “You Know I’m No Good” van Amy Winehouse is nog het meest evident, al voegt Martin er door vaak beladen stiltes een eigenheid aan toe. In “Slow Show” komen alle sterktes van deze coverplaat echter perfect samen: Martin verjaagt de rusteloosheid uit het origineel en boort nog een paar extra lagen ontroering aan, met een versie die zo van haarzelf is dat ze er haar prachtigste nummer “Place De La République” mee evenaart. In “The Great Escape” van Patrick Watson dwarrelen elektrische gitaarmotiefjes als sneeuwvlokken neer. En in tegenstelling tot Birdy laat Martin op haar versie van een Bon Iver-nummer, “Flume” in dit geval, de pot stroop in de kast. Al heeft Coeur De Pirate er nog nooit in huis gehad voor haar platen.

Van de meer avontuurlijke en aanstekelijke blazersarrangementen die haar tweede plaat Blonde zo aantrekkelijk maakten geen spoor. Maar Trauma is een uitstekende, soms zelfs ronduit ontroerende coverplaat die voor niet-Canadezen helemaal niet als soundtrack gezien moet worden. Tenzij bij uw eigen dagdromen of piekeringen terwijl u door de stad of het platteland stapt. Dan bent u met deze plaat perfect af.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 1 =