Coeur De Pirate :: Blonde

De verleiding is groot "wat een schatje" te mijmeren tijdens het luisteren naar Coeur De Pirate, met haar stem als een Haribosnoepje. Maar niets is minder waar: de 22-jarige Béatrice Martin kan een flink frank bakkes opzetten in openhartige teksten die zich laten beluisteren als tatoeages op haar ziel, zoals haar fr&ecircle bovenlijf vol getatoeëerd is. Maar vooral: schoner dan dit hoeft geen enkele plaat te zijn.

De platen van Coeur De Pirate zijn sneeuwbollen waarin haar songs als vlokjes naar beneden dwarrelen. Op haar debuut uit 2008 streelde de toen nog 18-jarige Martin met die stem al mooie, op een dartele piano gestoelde songs die daardoor een zekere guitigheid meekregen. De toon van die plaat was zoals de blik in de ogen van het mooiste meisje in de klas: dromerig, blinkend van ondeugd, maar met een immer melancholische neerslag. Op dat titelloze debuut bezong de Canadese Martin de drie fases van de liefde: verlangen, verleiding en verlies. Op de opvolger, nog net uit in 2011 (zo, is mijn eindejaarslijstje al achterhaald), blijft vooral het verlies over.

Een paar relaties verder is Martins hartje een keer te veel als voetmat gebruikt, en dat laat zich horen. Vooral haar laatste afgesprongen relatie met Jay Malinowski, waarmee ze tussen haar twee platen door het project Armistice vormde, heeft sporen nagelaten. Blonde — niet alleen een fuck you naar al wie haar afrekent op haar blonde kapsel, maar ook Frans voor "vriendinnetje" — mondt daardoor ei zo na uit in een conceptplaat over onvervuld verlangen en het verbitterd verwerken van verlies.

Aanvankelijk gebeurt dat nog met een flinke trap in het kruis van een ex, zoals in de huidige doorbraaksingle "Adieu". Benieuwd onder welke steen hij gekropen is bij de verbale tackle vooruit "Tu fais l’amour en deux poussées/L’amant, le manque et la tournée/Et pendant que tu t’articules/Moi, je soupire et toi, tu meurs". Maar gaandeweg verandert de toon, en blijkt de grote mond maar een klein hartje te hebben dat het heeft moeten afleggen tegen iemand anders: "Te ne me voulais que pour ces quelques mois/Pour ’t aider toujours à l’oublier/…/Ne me laisse plus ici, ne me laisse plus cette fois/M&ecircme si je ne suis rien pour toi" klinkt het met de ogen naar beneden in "Cap Diamant". Of "Je ne vis que pour tes yeux de gris/Et de mon mal, j’avale mes larmes et mes cris" in "Verseau". U zou zo met een fles rode wijn naar haar huis tijgen.

Het absolute orgelpunt van dat hartzeer is het ongemeen pakkende "Place De La République": "Je sais ton coeur est habité/Par une ou d’autre fille qui t’ont marqueés/Moi je suis moins forte que les autres/Mais j’espère tant te manquer." Strijkers leggen gaandeweg hun arm over haar schouders in de gietende regen ’s avonds laat. Voel hoe uw keel dichtknijpt en besef dat dit het mooiste nummer is dat u vorig jaar niet hebt gehoord. Wie uit de samensmelting van schoonheid en tristesse (bestaat er trouwens een natuurlijker verband?) zo’n melodie weet te baren, wordt incontournable. Dat is ze in de Franstalige wereld al, de rest is nog maar een kwestie van tijd. Gerechtigheid bestaat nog.

Het is dat nummer dat Blonde verbindt met het debuut. Voor de rest maakt Martin vooral ongedwongen duidelijk dat ze ook muzikaal serieus gerijpt is. De arrangementen zijn bijwijlen avontuurlijker — zo komt Colin Stetson bijvoorbeeld meespelen in "Ava". Martin gemakzuchtig beschouwen als het Franstalige antwoord op Kate Nash of Duffy is de waarheid onherstelbaar verminken. Het gros van Blonde mag dan wel de sfeer uitademen van de Franse pop begin jaren zestig, ze zet dat genre kordaat naar haar hand middels blazers en baslijntjes die de songs met hun twee benen in deze tijd planten. Haar plaat blijft daardoor uit het vaarwater van pastiche of pure retro. En het is goed zo.

"Mon coeur n’est plus comme avant/Car il s’endort tout doucement" verzucht Coeur De Pirate in afsluiter "La Petite Mort". We gunnen haar hart die rust. Met haar talent alleen al schrijft Béatrice Martin nog ontelbare songs die tatoeages op uw huid achterlaten. Dit is niet zomaar een Franstalig popmeisje: wie na een onvoorstelbaar succesvol pianodebuut met een uitgediepte plaat als dit komt, speelt een categorie hoger. Hartzeer is tijdelijk, haar carrière en oeuvre op dit elan tijdloos.

Nog niet overtuigd? Plak deze link eens in uw browser: http://www.youtube.com/watch?v=sI9yYa2rggg. En vooral: ga haar zelf zien, op 6 mei in het Koninklijk Circus. Neem een fles rode wijn mee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − zeven =