Steeds verder weg van de Argentijnse folk vermag het surrealisme veel in het langverwachte nieuwe album van Juana Molina. Haar dromerige elektroakoestisch samenspel getiteld Wed 21 brengt haar dieper in onverkend gebied.
De spanning tussen het vertrouwde en het eigenaardige drijft al geruime tijd boven in Molina’s werk. Un Día uit 2008 zocht nadrukkelijk het experiment op, een krachtige koerswijziging van haar toegankelijkere voorganger Son. Vijf jaar later — veel tijd om gedachten op orde te zetten en van nul te beginnen — ligt een soortgelijke conclusie voor de hand: Wed 21 is verre van wat we verwacht hadden.
Eenmaal de aanvankelijke twijfels naar de kant zijn geschoven, blijkt er over Wed 21 weinig slechts te verkondigen. Ritme is prominent aanwezig, niet uitsluitend als een schepper van continuïteit. De drumcomputer, in al zijn gedaanten, is vaak dé katalysator die de melodieuze pulsen in gang zet. Molina’s stem, alsook de gitaarriff bij openingsnummer “Eras” zijn vlekkeloos op het ritmisch patroon geplakt. De poëtische teksten van “Sin Guia, Non” zouden zonder de ritmische omkadering nooit dezelfde slagkracht overbrengen.
Waar ritme grotendeels structuur en helderheid schept, doen melodie, tekst en geluidseffecten de balans in de richting van artistieke flou kantelen. Wed 21 is geen album dat zomaar gecategoriseerd kan worden. Het omvat invloeden van folk, blues, video games, droompop en zelfs een vleugje psychedelica. Het onstuimige van “Sin Guia, Non” hoort thuis in de catalogus van Velvet Underground, terwijl andere songs een affiniteit met het werk van Julia Holter suggereren. De prominente backing vocals hebben beide dames in ieder geval gemeen.
Wat is het nu precies in Wed 21 dat de aandacht weet vast te houden? Met schijnbaar eenvoudige nummers, die nooit te lang of te saai aanvoelen, weet Molina telkens een nieuwe dosis creatieve energie op haar luisteraars los te laten. Zelfs diep in het album heeft het regimentenritme van “La Rata” nog een even sterk effect als de eerste beats die “Eras” op gang brengen. Voortgang zit niet alleen in de ritmische patronen verscholen maar stijgt boven de nummers uit. Of is het dan toch gewoon die surrealistische toets in de muziek die ons Belgisch hart weet aan te spreken?
Wed 21 doet meer vragen dan antwoorden rijzen, maar van Juana Molina zijn we niet minder gewoon. Fantasietjes loeren om iedere hoek, in een ritmisch geheel dat erin slaagt Spaanse poëzie met elektroakoestische effecten te vermengen. Zoals steeds, on(be)grijpbaar genoeg om er met volle teugen van te genieten.
