Juana Molina :: Un Día

Kan dat zomaar, een plaat vergelijken met een luchthaven? In het geval van deze "Un día" wel. Er staan namelijk nummers op die met brullende motoren opstijgen, je achterover in je zetel duwen en met een duizelig gevoel in het hoofd achterlaten, alsof je er middenin zit. Er staan grondscherende liedjes op die het moeten hebben van de halssnoerende spanning: blijven ze in de lucht of storten ze te pletter? En er staat één Concorde op: groots, indrukwekkend en uniek in zijn soort.

Op die Concorde moet je, zoals het hoort voor het (ooit) snelste vliegtuig ter wereld, niet lang wachten. Het is het openings- en titelnummer, dat meteen ook de uit het Spaans vertaalde beginselverklaring van de nieuwe Molina bevat: "One day I will sing songs with no lyrics and everyone can imagine for themselves if they’re about love, disappointment, banalities or planes" — pardon — "Plato". Ze komt op deze "Un Día" al aardig in de buurt, want ten eerste zingt Molina quasi onverstaanbaar en ten tweede spreken we de taal niet, zodat we ons volledig kunnen (en moeten) overgeven aan de pilote. Fasten your seatbelts and go!

We hebben het hierboven over de nieuwe Molina. Wie het vervolg op "Son" verwacht is er namelijk aan voor de moeite. Van de vroegere folktronica is alleen de tronica overgebleven. Een échte song — strofe refrein strofe refrein — hoef je niet te verwachten op deze plaat vol jachtige ritmes en (vliegende?) geluidstapijten. Huisgenoten vinden het resultaat zelfs ronduit enerverend. Een beetje zoals nachtvluchten boven Zaventem.

Wie een metafoor opzet, moet hem ook volhouden. Wel: het zeven minuten durende "Lo Dejamos" is alles wat we ons bij een vlucht in een zweefvliegtuig voorstellen. Het is een compositie ijl als thermiek, wazig als het landschap kilometers ver beneden ons. De stilte hoorbaar gemaakt, de rust voelbaar. Bedwelmend en verslavend tegelijk.

En dan, onaangekondigd, schiet het toestel plots door het wolkendek. Een felblauwe hemel strekt zich voor ons uit, zonnestralen weerkaatsen op de blinkende vleugels van de stalen vogel. Molina stuurt "Los Hongos de Marosa" (alweer zeven minuten) vakkundig door het luchtruim, ondertussen een mantra fluisterend.

Dat doet ze trouwens wel vaker, hetzelfde zinnetje over and over herhalen, alsof ze een Zuid-Amerikaans bezweringsritueel over je afroept. Het heeft wellicht te maken met de eerder aangehaalde beginselverklaring en even roept ze bij ons prettige herinneringen op aan Mark Hollis, die jaren geleden ook al besloot geen woord te veel te zingen op het intussen klassieke "Spirit of Eden".

In "¿Quién? (Suite)" (zeven minuten, jawel) lijkt de automatische piloot over te nemen, maar in "El Vistado" trekt Molina zich weer op gang. Een snuifje Emiliana Torrini op een rustig pulserend ritme, meer moet dat niet zijn om ons lichtjes high te maken. "Dar (Qué Difícil)" ten slotte laat vermoeden dat Molina tot de Mile High Club behoort, want voor het eerst is de groove echt sexy.

Conclusie: echte folkies zullen deze nieuwe Molina maar matig appreciëren, maar wie het experiment niet schuwt en graag eens op volstrekt onverwachte manier van de grond gaat, is "Un Día" een hemels plaatje.

Juana Molina staat op 14 oktober in het Stuk in Leuven, een dag later in de Arenberg Schouwburg in Antwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + vijftien =