Eind 2012 kondigt Justin Vernon de virtuele begrafenis van Bon Iver aan. Driewerf helaas, Repave (2013) van muzikaal zijproject Volcano Choir kruipt allesbehalve onder de huid zoals zijn geesteskind daar wel in slaagt en is zo hooguit een doekje voor het bloeden tijdens het rouwproces.
Volcano Choir is een samenwerking tussen Vernon en de eveneens uit Wisconsin afkomstige postrockbands All Tiny Creatures en Collections of Colonies of Bees. Als de groep zich op debuut Unmap’ (2009) nog grotendeels beperkte tot een heen-en-weer mailen van afzonderlijke opnames, is ditmaal een echte groep aan het werk, die dankzij Vernons status best wel wat aandacht naar zich toe weet te trekken.
De bandnaam en ietwat melige platenhoes geven het al weg: net als toen Vernon zich jaren geleden op retraite in een blokhutje sterk liet inspireren door zijn geboortestreek, leven de uitgestrekte sneeuwlandschappen van Wisconsin ook door in de muziek van Volcano Choir.
Rode draad is de combinatie van enerzijds akoestische folk en anderzijds een gezonde dosis epiek en bombastiek, met drums die ons terugbrengen naar de eighties en zorgvuldig opbouwende nummers die naar het einde toe volledig openbloeien. Het resultaat klinkt als “een warme winterjas”, dixit Vernon. Opener “Tiderays” is al van datem: akoestisch gitaar- en pianogepingel als constante, voorzien van een hartslag door de warme bassen van de kickdrum en een ruim gearrangeerde en grootse apotheose.
De woeste zee van op de albumhoes wordt meermaals uitgebeeld in klank en woord. “Set sail!”, scanderen de vrienden aan het eind van “Byegone”, een nummer dat opnieuw gedreven wordt door die typerende eighties drums – doet ons telkens denken aan de uit de toon vallende afsluiter “Beth/Rest” van Bon Iver, Bon Iver. In “Almanac” weergalmen de door elkaar geweven gitaarmelodieën alle richtingen uit als losgeslagen golven op een constante stroming van drijvende elektronische arpeggio’s en een heart beat kickdrum.
Met “Alaskans” last Volcano Choir even een ingetogen moment in, waarin Charles Bukowski zowaar een gastrol krijgt. Van “Keel” wordt een mens dan weer voornamelijk nerveus en ongemakkelijk.
In de degelijke single “Comrade” amuseert Vernon zich volop met een streep autotune. Los van dergelijke pleziertjes is de inbreng van Vernon helaas beperkter dan de meesten zichzelf hadden toegewenst. Bij Bon Iver is hij het hart en brein van de groep, hier is hij veeleer de man die de instrumentals van tekst voorziet. En wat voor een teksten. De lyrics zijn vaak compleet ondoorgrondelijk, of hoe interpreteert u “On the Rio, rode the sparrow, drank the marrow, spade the clerics”?
Strategische keuze overigens om het hoogtepunt van de plaat als outro van het afsluitende nummer in te plannen. Ze laat de luisteraar met een melancholisch gevoel achter, maar slaagt er niet in te verhullen dat Volcano Choirs Repave een sfeervolle maar overgeproducete luisterplaat is, waarvan simpelweg geen enkel nummer een blijvende indruk nalaat.
Wat is het weemoedig terugdenken aan de eerste kennismaking met Vernons klaagliederen gericht tot een verloren liefde. De sterkte van For Emma zit hem in de eenvoud van de nummers, gecentreerd rond eenzame vocale melodieën die je op die manier vastgrijpen en een tijdlang niet meer loslaten. Precies wat ontbreekt bij Repave. En zo zinkt men in het diepst van zijn gedachten na enkele luisterbeurten toch vooral terug naar Bon Iver.
Volcano Choir speelt op 13 november 2013 in het Koninklijk Circus (Brussel).
