En daar is plots een nieuw album van Ex:Re, het soloproject van Daughter’s Elena Tonra. Als een vuurtoren in ons drukke bestaan lokt ze ons van zee, terwijl we mijmerend de jaren tellen. Ja, het is alweer zo lang geleden. Maar oude liefde roest niet.
Sommige bands laten je nooit helemaal los. Wanneer je er niets van hoort, lijken ze niet meer te bestaan. En dan plots: nieuwe muziek. Elena Tonra van Daughter is er een meester in. Acht jaar geleden al verscheen Ex:Re, het soloproject en gelijknamige album, na jaren radiostilte. Vier jaar later speelde Daughter opnieuw haasje over met Stereo Mind Game in 2023. Het vervolg liet weer jaren op zich wachten, tot er dus weer een nieuw album van Ex:Re werd aangekondigd.
Was dat Ex:Re niet iets eenmalig, de muzikale therapeutische vertering van een relatiebreuk? Wel, nee dus. Met een schuchtere, bijna verontschuldigende “hm hm” gaat het album van start. Natuurlijk was het vooraf niet de bedoeling dat Ex:Re nog eens uit de kast werd gehaald. Maar er waren de schetsen van onafgewerkte nummers die ze met Fabian Prynn maakte, die de drums en productie van de eerste Ex:Re voor zijn rekening nam. Die connectie kwam weer tot leven en ook de andere muzikanten die destijds bijdroegen, tekenen opnieuw present.
En dus houdt het steek wanneer Tonra’s herkenbare melancholische stem in het openingsnummer “Radio Station” meandert over een bedje van gitaarslagakkorden: “I am a changin’ radio station / I’m suddenly another”. Het nummer klinkt als een broeierige trip, een vluchtige herinnering, een koortsdroom. Het is het centrale thema op Save As: de houdgreep van het overmatig piekeren, jezelf verliezen in details en dat gevoel proberen te ontvluchten. De negen nieuwe nummers worden zo een doosje om die vervagende herinneringen in op te slaan: Save As, bestandsnaam naar keuze.
Het spaarzame “Sleep” drijft op een triphop-beat en bouwt synthlaag per laag op. Het is een klank die op dit album meer nadrukkelijk aanwezig is en het speelveld stelselmatig vergroot, maar het kleurenpalet wordt nergens uitbundig. Ook “Two Chords”, een nummer opgebouwd uit precies dat, blinkt muzikaal uit in soberheid en moet het hebben van de zielekrassen die de cello van Josephine Stephenson erover trekt. “Don’t assume the worst, or the best”, klinkt het dreigend. Die lijn wordt doorgetrokken in titeltrack “Save As”, met nadrukkelijk aanwezige breakbeats en opnieuw die aanzwellende onderstroom van synths.
“Frozen Aisle” rolt uit de boxen als de aftiteling van een arthouse-film die om drie uur ’s nachts aan de bovenkant van het scherm verdwijnt. Doorheen het album is Tonra als een vis in het water van de sfeerschepping. Ze is geen tafelspringer maar vraagt van de luisteraar enige bereidwilligheid om naar het puntje van je stoel te schuiven, wanneer ze je toevertrouwt: “I’ve no idea where they keep leading my thoughts / But the rest of the store doesn’t need to hear of it”.
En zo kan het gebeuren dat je even met je ogen knippert en het dik half uur muziek op Save As alweer voorbij is zonder het te beseffen. Dat je niet altijd goed geluisterd hebt, of misschien vooral naar in je eigen hoofd. Ook wij staan in de file van het gedachten ordenen en vergeten wat we gingen doen voor dat rode bolletje werd aangetikt. Maar da’s ok, want je kunt altijd opnieuw beginnen, zoals Ex:Re. En da’s een hele geruststelling, net zoals het feit dat Elena Tonra nog altijd om de zoveel jaar haar licht met veel kunde laat schijnen.
