Een band hoeft niet per se op elke plaat een totaal ander geluid te presenteren. Dat is zeker niet de regel in de postrock/metal-scene. Maar wanneer op elk nieuw album de kenmerkende eigenschappen nog meer in de verf gezet worden, kan het niet anders dan dat er mensen zullen afhaken.
Memorial staat voor een dik halfuur epische, donkere postmetal in onvervalste Russian Circles-stijl waarbij de grens met postrock soms dun is. De rabiate fan of metalfreak die op zoek is naar wat meer atmosfeer zal er zeker in verliezen. Want voor de kieskeurige muziekliefhebber zal er na de vier vorige platen, uitgezonderd in het etherische “Memorial” waarin labelgenote Chelsea Wolfe een vocale bijdrage levert, niets verrassend op Memorial te horen zijn. Dat andere rustpunt, het meditatieve “Cheyenne” — ook geen onaardige track –, vertoont dan weer een opvallende parallel met “Schiphol” (te vinden op het intussen twee jaar oude Empros), dat tevens dreef op een duistere soundscape.
Het was met die plaat dat Russian Circles immers definitief op het voorplan trad. Isis had er immers de brui aan gegeven en Pelican had zijn beste tijd wel gehad. Bovendien wisten gitarist Mike Sullivan, bassist Brian Cook en drummer Dave Turncrantz al voordien met Station (2008) en Geneva (2009) een eigen geluid te boetseren en zo naam te maken in de scene. Zo bood elk album een mooie afwisseling tussen loeiharde, soms technische, metalgitaren en meer sobere postrockpassages; volgens sommigen een nieuwe soort postmetal.
Zeggen dat Russian Circles zijn postrock/metal tegenwoordig klinkt als black metal zou overdreven zijn, laat staan beweren dat het geluid van de plaat revolutionair nieuw zou zijn. Hoewel in “Deficit” en “1777” de duistere melodieën intenser klinken dan ooit tevoren, blijft dit honderd procent Russian Circles. Instrumentale bombast ten top, dat wel, maar deze nummers zijn hoogstens geïnspireerd door tegenwoordig modieuze black metal als Deafheaven.
De gitaren gaan in beide nummers tijdens de eerste minuten nog door merg en been, maar worden te lang uitgerekt. En dat is een serieus minpunt. “Burial”, dat qua sfeer volledig in die duistere lijn licht, is een even grote wervelwind , maar nog stukken beter, omdat er op tijd een punt achter gezet wordt.
Ook “Ethel” is goed opgebouwd en heerlijk gevarieerd. Het technisch gitaarwerk — finger-tapping en andere acrobatie — kennen we al van onder meer Empros. Zeker geen slecht nummer, maar niets nieuw onder de zon hier. “Lebaron” lijkt dan meer aan te sluiten bij de oudere Russian Circles door de snelle ritmes en extreme gitaaruitbarstingen die als mokerslagen aankomen. Maar na een paar luisterbeurten merk je al gauw dat dit nummer iets te veel ijskoud gebeuk voorstelt.
Om te beseffen dat op Memorial alle typische aspecten van de band nog meer in de verf gezet worden, heb je niet veel luisterbeurten nodig. De zware gitaren klinken zwaarder dan ooit, de duistere sfeer nog donkerder en de schaarse rustmomenten nog kamer. Russian Circles mag dan al een paar jaar een beetje de status van Isis vroeger bereikt hebben met volgens sommigen een ‘postmetal 2.0’, tippen aan Godspeed You! Black Emperor en Neurosis zal hen nooit gelukken. Maar beste lezer, laat u vooral niet afschrikken door de misschien ietwat lage score hieronder. Ga Russian Circles met ons live zien en je hoort ons niet klagen.
