Dit lijkt op de reeks Six Feet Under (of Pushing Daisies, voor wie het wat verder wil zoeken), is het eerste waar je aan denkt bij de premisse van de ongelooflijk flauwe Franse komedie Il Faut Brûler Maman: een familie van begrafenisondernemers moet de mater familias cremeren, net op het moment dat het personeel in staking is. Daarmee houdt echter elke vergelijking op. Waar beide series creatief aan het werk gingen met het contrast tussen (zwarte) humor en het taboe van de dood, is hier op alle vlakken alleen maar banaliteit troef.
Visueel is het om te beginnen echt om horendol van te worden. Voortdurend zwevende droneshots die de personages op de hielen zitten, alsmaar cirkelen en inzoomen tot we er misselijk van worden, in een poging om toch maar te proberen wat dynamiek te brengen in uiterst saaie en vermoeide grapjes, dialogen en observaties. Dat cameravoering sinds de jaren negentientachtig frenetieker geworden is, is ontegensprekelijk, maar het groeiende vertrouwen in drone-cinematografie dreigt de zaken uit de hand te laten lopen. Er wordt zoveel gezwalpt tijdens in wezen simpele gespreksscènes dat de kijker er een indigestie dreigt aan over te houden. We krijgen ook alweer een aankleding en belichting die vooral aanleunt bij de vormgeving van streamingreeksen, een euvel dat de filmwereld steeds harder treft en zorgt dat de kwaliteit van beeldtaal altijd maar naar beneden bijgesteld wordt. Een beweging met andere woorden naar een vlakke grootste gemene deler toe, die helaas als ijkpunt de minst creatieve voorbeelden neemt.
Ook het verhaal geschreven door regisseur Albert Dupontel (die meteen ook nog eens een hoofdrol voor zijn rekening neemt) is een voorbeeld van een door streaming gestuurde trend die gefragmenteerde aandachtsspannes steeds meer in rekening brengt en dus zaken nodeloos benadrukt en herhaalt, zodat de snel afgeleide kijker alles zeker gezien en begrepen heeft. Vooralsnog vonden we die narratieve aanpak vooral in series en films die enkel bedoeld waren voor thuisconsumptie, maar ook voor langspelers in de zalen begint dit ingang te vinden. Il Faut Brûler Maman is daar een duidelijk voorbeeld van, en wel in de manier waarop dezelfde ijkpunten steeds maar terugkeren zodat de kijker telkens nog eventjes herinnerd wordt aan hoe een personage moet gelezen worden. Het feit dat een van de zussen voortdurend aan het telefoneren is, moet schetsen dat ze een overdreven drukdoenerige zakenvrouw is, maar dat eindeloos herhalen is echt wel vermoeiend.
Mocht het nu allemaal ook nog een klein beetje grappig zijn, dan viel er misschien nog een beetje derivatief plezier aan te beleven, maar zelfs dat wordt ons niet gegund. Toegegeven, humor is een van de weinige echt subjectieve elementen in een film, maar zelfs in die wetenschap kan je toch niet anders dan vaststellen dat het ook objectief gezien allemaal wel heel basaal en povertjes is.
