Bij het bekijken van de miskleun Ebenezer komt je maar één enkele vraag voor de geest: “Hoe kan dit in godsnaam een film zijn van Ti West?” Dat gevoel was er eigenlijk al toen de eerste beelden getoond werden van deze nieuwe versie van Charles Dickens’ beroemde (en reeds talloze keren verfilmde) verhaal. Alles zag er lelijk en vlak uit, om het dan nog maar niet te hebben over de flauwe grapjes in de trailer en de vreselijke slogan op de poster: “Ever been ghosted three times in one night?” Echt? Het deed allemaal denken aan Scrooged, de versie met Bill Murray uit 1988, en neen, dat is geen compliment. Nu de film er is, valt het heel moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde cineast is die ons X, Pearl en Maxxxine bracht en daarin een ongelooflijke creativiteit en gevoel voor esthetiek demonstreerde.
Nu is het niet de eerste keer dat een creatief regisseur die uit de wereld van de harde horror komt de overstap naar Hollywood maakt door een flinke scheut water bij de wijn te doen. Dat levert dan een behoorlijk zwak werkstuk op, dat dan toch succesvol genoeg is om een verdere carrière te verzekeren waarin de eerdere kwaliteit kan terugkeren. Zo maakte Sam Raimi na Evil Dead in 1985 Crimewave en Peter Jackson deed het in 1996 met The Frighteners. Beiden leverden nadien nog uitstekend werk af, dus het is te vroeg om West nu maar meteen af te schrijven op basis van deze zielloze en steriele grote productie.
Dat neemt niet weg dat Ebenezer nu toch altijd een smet op zijn blazoen zal blijven. Misschien eerst even, voor mocht er echt iemand zijn die niet bekend is met de plot: rijke vrek Ebenezer Scrooge (Johnny Depp) wordt bezocht door drie geesten die hem verleden, heden en toekomst laten zien in een poging hem zijn miserabele levensloop te doen veranderen voordat hij zoals zijn eerder overleden zakenpartner zal aankijken tegen een hiernamaals in eeuwigdurende ellende. Waar we eerder zelfs al Muppets en Disney-figuren hadden die dit alles tot leven brachten, is dit zo een beetje de streaming incarnatie. Dat is zowat het enige wat je kan opmaken uit de digitale fotografie die pijn aan de ogen veroorzaakt, de routineuze speciale effecten, en uit het onvermijdelijk opzichtige glijden van de camera doorheen allerlei digitaal gecreëerde decors. De geesten die de protagonist bezoeken roepen enkel een geeuw op, de brave en vervelende griezel heeft net hetzelfde effect. Dit is echt wel een hedendaagse interpretatie: goedkope nostalgie – Anton Pieck imitaties met een digitaal sausje – op tijd en stond een effect om iedereen wakker te houden, en veel ersatz gezelligheid en emotie natuurlijk.
Heeft West dan echt al zijn talent achtergelaten bij het tekenen van een ongetwijfeld lucratief contract? Neen, natuurlijk niet. Er zitten heus wel een paar momenten en beelden in Ebenezer die de film uittillen boven het onuitstaanbare filmische kaf waarmee streamingdiensten – waar deze prent eerder lijkt thuis te horen dan in de bioscoop – doorgaans de boel opvullen. Maar misschien maakt dat het nog wel dubbel zo pijnlijk: dat een regisseur van het kaliber van West zulke fletse middelmatigheid kan afleveren.
