Red Fang :: Whales And Leeches

Feest! Want Red Fang, de enige stonerband op deze aardkloot met een eigen bier én online drinkspelletje, heeft een nieuwe plaat uit. Trek een frisse pint af en u zal Whales Of Leeches gauw appreciëren.

Opgepast: de inleiding is geen kritiek. En neen, de vier heren van Red Fang hebben het warm water niet uitgevonden. De Amerikaanse feestvarkens staan wel bekend om hun catchy mix van heavy metal, stoner rock en punk. Na het eerste bescheiden succes, dat volgde op hun titelloos debuut uit 2009, tekenden ze bij Relapse Records. Een opmerkelijke zet van een label dat vooral uitblonk in extreme en death metal, maar het legde beide kanten geen windeieren. Na de release van Murder The Mountains, dat bol stond van wilde stoneranthems, volgden succesvolle tournees met onder meer Mastodon. En dan vergeten we nog bijna de hilarische video’s van “Prehistoric Dog”, “Hank Is Dead” en “Wires”, die bepalend waren in de snel groeiende populariteit van Red Fang.

Ook Whales And Leeches werd productioneel onder handen genomen door Chris Funk (The Decemberists). Maar in tegenstelling tot zijn rauwe, haast punky voorganger is de productie ditmaal iets luchtiger aangepakt. Naar metalnormen krijgen de instrumenten veel ademruimte, wat ervoor zorgt dat deze plaat nooit afmattend overkomt. Geloof ons maar: bij Whales And Leeches zal u luttele keren op de repeatknop van uw cd-speler moeten duwen.

Hoewel sommige riffs in “No Hope” en “Voices Of The Dead” iets te veel de indruk geven dat de nummers op automatische piloot geschreven zijn en er referenties naar Mastodon (“Crowns In Swine” en “Failure”) en Queens Of The Stone Age (“This Animal”) verscholen zitten, verveelt Whales And Leeches geen enkel moment.

Pardon, wat zeggen we? Dit is goudeerlijke heavy metal/rock die bol staat van de meezingbare refreinen, catchy riffs en killersolo’s; goed voor bijna drie kwartier rockplezier. De knallende opener “Doen” — een klassiek Red Fang-monster dat je meteen omver blaast — krijgt een meesterlijk vervolg met “Blood Like Cream”, de meest poppy song van Red Fang tot dusver. Een schot in de roos, jawel. Hallo, Studio Brussel?

Daarna is het even meeschreeuwbare, maar rauwere metal wat de klok slaat. “No Hope” is ophitsend en snel. In het heerlijk groovy “Crowns In Swine” horen we tot onze grootste verbazing keyboards. En wanneer “Voices Of The Dead” (DYING VOICES SING TO ME!) erop zit, zijn de kelen eigenlijk al schor geschreeuwd. “Behind The Light” — nog stormachtiger dan een Atlantische orkaan — kan dan misschien teveel van het goede zijn. Maar dat hangt af van het aantal pinten dat u al gehesen hebt.

Om die reden is het grootse doombeest “Dawn Rising”, een beetje de tegenhanger van het übercatchy “Blood Like Cream”, halverwege het nodige breekpunt op de plaat. Zeven minuten lang is het genieten van de aardverschuivende groove van gitaristen Bryan Giles en David Sullivan en sinistere vocale bijdragen van Mike Scheidt (YOB). Ook “1516”, een van de zwaarste nummers op de plaat, en “Every Little Twist”, hypnotiserend en groovy tegelijk, mogen er zijn en tonen aan dat Red Fang geen honderd dezelfde nummers maakt.

Als u uit bent op ingenieuze, unieke metal, dan bent u nog altijd beter af met het psychedelische van Kylesa of proggy van Baroness. Maar als headbangen, luchtgitaren en de katers in uw woordenboek staan, is Red Fang het beste wat de sludgescene vandaag te bieden heeft. Hoewel ook Mastodon tussen rock en experiment schippert, mag die uit haar doppen kijken als Red Fang op dit elan blijft verdergaan. Wij drinken er nog een op Whales And Leeches.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + vier =