Horseback :: A Plague Of Knowing

Twee starre genres als Americana en Death Metal met elkaar binden — zonder grote ongelukken te doen — vergt het soort creatieve scheikunde waarvan Walter White zich in Breaking Bad bedient. Jenks Miller is de chemicus van dienst en hij leverde vorig jaar met Half Blood een op algemeen gejuich onthaald experiment af.

Miller is de centrale figuur van Horseback en opereerde al enkele jaren in de marge alvorens hij werd opgemerkt door Relapse. De op kleinere labels verschenen platen werden opgepoetst en opnieuw uitgebracht, waarna de al zo gecreëerde verwachtingen werden ingelost. Toch is het even slikken bij het beluisteren van het vorig jaar verschenen Half Blood. De hese en monotone grafkelderstem slaat aanvankelijk als een tang op een varken. Bij dit soort gereutel horen nu eenmaal allesvernietigende riffs en moordende blastbeats. Niet zo bij Horseback, dat kiest voor psychedelische (post-)rock die het midden houdt tussen Mogwai, Earth en Isis. Telkens bouwt de spanning traag maar zeker op waarna de uitbarsting vakkundig wordt ontweken. Aan de andere kant van het spectrum staan huiveringwekkende drones waarin de stem veel vloeiender opgaat in lagen feedback, loops en lang aangehouden orgelakkoorden.

Moeilijk te verteren muziek dus, maar kijk, nauwelijks een jaar later ligt er al een driedubbele verzamelaar klaar. A Plague Of Knowing verzamelt ruim drie uur aan moeilijk te vinden of niet eerder uitgebracht materiaal dat een erg uitgebreid beeld schept van de invloeden die hebben geleid tot wat Horseback nu is. Het eerste deel verzamelt B-kantjes en singles, deel twee verscheen eerder enkel als cassette (aangevuld met demo’s en live uitvoeringen) en deel drie bestaat uit lange brokken drone en feedback.

Dat Horseback niet vast te pinnen is op het gevecht tussen Americana en Death Metal was op Half Blood eigenlijk al duidelijk, maar wordt hier nog eens onderstreept. “The Cult Of Henry Flint” is absurd snelle metal en “Do You Have A True Feeling?” is dan weer pure danspop van een zeer bedenkelijk niveau en had gerust in de kast mogen blijven zitten. Waarom er zo nodig twee versies van opgediept dienden te worden? Joost mag het weten. Nog erger wordt het met de tenenkrullend slechte live cover van The Stooges’ “TV Eye”. De vuilbak stond kennelijk niet binnen handbereik en daar heeft A Plague Of Knowing zwaar onder te lijden.

Uit wat overblijft, valt gelukkig genoeg kwaliteit te destilleren om de gemiddelde fan tevreden te houden. “Heathen Earth” is zo’n hoogtepunt dat steunt op een stevig krautrockritme en de volle negen minuten spannend blijft. Ook de ongezond hoge hartslag van “Ihvh” laat je als luisteraar vermoeid en verslagen achter, maar de nadruk ligt hoofdzakelijk op ritmeloze en gelaagde soundscapes. “Oblivian Eaters” versmelt de stevig vervormde stem van Miller met orgelklanken die ook in “Broken Orb” terugkomen en een finale inleiden van chaotische drums. Het lijkt wel vuurwerk dat ergens in de verte wordt afgeknald. Zou het trouwens kunnen dat Horseback inspiratie put uit een even omvangrijke als wansmakelijke filmcollectie? Neem nu “Luciferian Theme”, dat kitscherige beelden van een jaren tachtig horrorfilm opwekt, of “Murdered”, dat solliciteert voor soundtrack bij een griezelige kerkhofscène.

Voor wie allergisch is aan die typische metalgrunt is Horseback sowieso te mijden als de pest. Wie toch wil proeven, probeert best eerst Half Blood te verteren alvorens aan dit overdadig dessert te beginnen. Wie de volle rit (inclusief het afsluitende en veertig minuten durende titelnummer) weet uit te zitten, plant best evenveel recuperatietijd in alvorens zich terug aan zonlicht te wagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × twee =