White Lies :: Big TV

Er zijn zo van die bands die zelden iets nieuws doen, maar daar niettemin een stevige fanbase mee opbouwen. Ook White Lies is er zo een. Met Big TV is de Britse band alweer aan z’n derde plaat toe, waarop u meer van hetzelfde kan verwachten. En meer platte prut.

’t Is weer tijd voor White Lies, en wie de vorige platen beluisterde weet wat dat betekent: stadionbrede postpunk, pathos op maat van de massa, zwartgalligheid als exportproduct, en een boel nummers die je al snel zal willen skippen. Slechts een ding ontbreekt: van aanstekelijke singles – die vroeger die hun platen nog overeind hielden – is dit keer ieder spoor bijster. Voor wie nooit echt fan was en na deze paragraaf al weer weg wil skippen, zullen we het kort samenvatten: Big TV is een ongelooflijke stinker van formaat.

Je moet het de mannen van White Lies wel nageven: terwijl een aanzienlijk deel van de serieuze pers hun twee vorige albums To Lose My Life… en Rituals met een vettige rochel uitspuwden, zijn Harry McVeigh en kompanen wel de hele tijd halsstarrig blijven doen wat ze graag doen. Op Big TV, hun derde plaat in vier jaar, hoor je dan ook niks nieuws: de plat du jour is nog steeds een afleggertje van Joy Division en Echo & The Bunnymen met af en toe een flard Depeche Mode-synths. De band zoekt alweer voortdurend het grote gebaar op, en de teksten die McVeigh zo pathetisch declameert, zijn ook dit keer weer met momenten tenenkrullend slecht.

Dat Big TV geen radicale vernieuwing geworden is, zal White Lies echter worst wezen. Ze klinken zoals ze altijd geklonken hebben, en daar vinden ze niks verkeerds aan. Maar waar To Lose My Life… en het ook niet bepaald van barslechte songs gespeende Rituals wel konden terugvallen op een resem aanstekelijke – zij het dan wel tekstueel zelden echt interessante – songs (The Power And The Glory, Farewell To The Fairground, Is Love), valt de balans van Big TV bedroevend zwak uit. Ja, tuurlijk, het refreintje van de vooruit gestuurde single There Goes Our Love Again is net catchy genoeg om de eerste keer een beetje te blijven hangen, maar dat is ook het enige positieve dat we erover kwijt kunnen.

Oplijsten waar het precies misloopt op Big TV is onbegonnen werk, maar de complete overdaad aan pathos – zélfs naar White Lies-normen – is ongetwijfeld een van de grootste boosdoeners. De galm op de microfoon van zanger Harry McVeigh staat Spinal Tap-gewijs op 11, en voortdurend gaat McVeigh een stukje hoger en melodramatischer zingen in het refrein – een truukje dat bijzonder snel gaat vervelen. Bovendien is de hele zwik vakkundig tot een platte brij geproducet. Gelaagdheid en opbouw zien slechts zelden het licht; in de overgrote meerderheid van de songs worden alle registers zo snel mogelijk opengegooid, liefst met zo veel mogelijk reverb en theatraliteit. Be Your Man en Tricky To Love zijn welkome uitzonderingen, maar om het nu sterke songs te noemen – dat is ons een brug of vijf te ver.

Het absolute dieptepunt van White Lies blijven evenwel de teksten. Hoe je als band ooit hoopt serieus genomen te worden met puberpoëzie als “She said I was a first time caller / But a long time listener” of nietszeggende, zielloze frasen als “Falling like trash from the sky / I hit a patchwork of loneliness, crooked and wild / Hung from the stars and dropped through the night / To a heatwave in hard place-lessness, neon tiles” (allebei uit First Time Caller; u begrijpt het: geen wereldsong) ontgaat ons, maar White Lies maakt er op Big TV wel een handelsmerk van.

Nog een ding willen we kwijt over deze doodsreutel: Space I en Space II zijn twee korte, instrumentale intermezzo’s waarin een innemend, intiem stukje piano over een emotionele streep ambient à la Brian Eno (denk The Pearl of Apollo: Atmospheres & Soundtracks) speelt. Het zijn met aanzienlijke voorsprong de meest bedachtzame en intelligente songs op Big TV, en in alle eerlijkheid: ook de enige die we willen onthouden van deze plaat. White Lies is een grap met een ontstellend zwakke punchline geworden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − tien =